Supreme Court dismisses appeal for retrial due to lack of detailed argument proving impossibility of retrial request.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint for violation of law regarding a final bankruptcy ruling. The appellant merely stated that no legal basis existed for a retrial request without providing the required detailed legal argumentation. The court ruled that such a bare assertion fails to meet the statutory requirement of proving the impossibility of a retrial.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.: A complaint for violation of law is inadmissible if the appellant fails to provide a separate, deep, and conclusive argumentation proving the impossibility of challenging the final judgment via a retrial request.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III CNP 39/10 POSTANOWIENIE Dnia 3 grudnia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa Syndyka masy upadłości K.(...) S.A. w K. przeciwko Syndykowi masy upadłości R.(...) sp. z o.o. w K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 grudnia 2010 r., na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt VII Ga (…), odrzuca skargę. Uzasadnienie Wniesiona przez powoda skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 lutego 2010 r. pozbawiona jest jednego spośród niezbędnych elementów tej skargi wymienionych art. 4245 § 1 k.p.c. Nie została mianowicie spełniona przesłanka wynikająca z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., ponieważ skarżący ograniczył się tylko do stwierdzenia, że brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, zarówno z przyczyn nieważności (art. 401 k.p.c.), jak i z przyczyn restytucyjnych (art. 403, 4011 i 4161 k.p.c), a nadto, że wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.
Takie sformułowanie nie jest równoznaczne ze spełnieniem 2 wymogu przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. w odniesieniu do braku możliwości skorzystania ze skargi o wznowienie postępowania (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006 r., nr 1, poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej jurydycznie, pogłębionej argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze m.in. skargi o wznowienie postępowania nie było i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 20006 r., nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 140).
Innymi słowy, wymóg przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. nie jest spełniony, jeżeli skarżący, bez przeprowadzenia analizy prawnej braku możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia, ogranicza tę część skargi do stwierdzenia, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje skarga o wznowienie postępowania (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17; postanowienie SN z dnia 28 października 2005 r., V CNP 13/05, niepubl.). W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4245 § 1 k.p.c.