Supreme Court dismisses appeal to add VAT to litigation costs, citing prior precedent excluding VAT from necessary costs.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal seeking to increase awarded procedural costs by adding the VAT rate. The plaintiff argued this violated constitutional principles of equality and proportionality without providing substantive justification. The court rejected this claim by relying on a prior binding precedent establishing that VAT does not constitute necessary litigation costs for privately represented parties.
Legislator headnote
AI generatedart. 98 § 3 k.p.c.; VAT is not included in necessary litigation costs for parties represented by chosen counsel; appeals to add VAT to such costs are inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 99/10 POSTANOWIENIE Dnia 1 grudnia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tadeusz Wiśniewski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Irena Gromska-Szuster SSA Jan Kremer w sprawie z powództwa B. J. przeciwko M. P., M. B. i A. B. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 1 grudnia 2010 r., zażalenia powódki na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 1 kwietnia 2010 r., sygn. akt I ACa (…), oddala zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem zawartym w punkcie 2 wyroku z dnia 1 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny zasądził od pozwanych na rzecz powódki odpowiednie kwoty z tytułu zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. W zażaleniu na to postanowienie powódka wniosła o zmianę tego rozstrzygnięcia przez zwiększenie zasądzonych kwot pieniężnych o stawkę VAT.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W uchwale z 25 stycznia 2007 r., III CZP 95/06 (OSNC 2007, nr 12, poz. 179), Sąd Najwyższy jednoznacznie stwierdził, że podatek od towarów i usług (VAT) nie 2 wchodzi w skład niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata z wyboru (art. 98 § 3 k.p.c.). W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono natomiast powody takiego stanowiska. W zażaleniu skarżąca – reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika – kwestionując powyższe zapatrywanie, ogranicza się do lapidarnego zarzutu, że jest ono niezgodne z konstytucyjnymi zasadami równości i proporcjonalności. Skarżąca nie zadała sobie trudu, ażeby stanowisko to uzasadnić chociażby jednym zdaniem. Jest zatem oczywiste, że zarzut w takiej postaci nie mógł odnieść oczekiwanego rezultatu. W tej sytuacji Sąd Najwyższy oddalił zażalenie jako bezzasadne (art. 385 w zw. z art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 397 § 2 k.p.c.).