Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I CZ 140/10 AI generated

Supreme Court dismisses appeal on court costs as it does not meet Article 3941 § 1(2) CPC requirements.

Case Number I CZ 140/10
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the appellant's appeal against the District Court's decision denying a fee waiver. The appellant argued financial hardship, but the appeal was procedurally inadmissible because it challenged a ruling on costs that were already settled in the first instance. The court held that under Article 3941 § 1(2) of the Civil Procedure Code, appeals on costs only apply to second-instance rulings on costs not previously decided, which this case did not satisfy.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.; Art. 373 k.p.c.: An appeal to the Supreme Court regarding court costs is inadmissible if the costs were not the subject of the first-instance judgment and the second-instance decision does not fall within the scope of Art. 3941 § 1(2) k.p.c.

Keywords

AI generated
civil procedure code court costs appeal fee waiver denial procedural admissibility second instance ruling financial hardship supreme court jurisdiction

Cited Legislation

AI generated
Art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.
w świetle postanowienia art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie Sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji.
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 k.p.c. i w zw.
Art. 373 k.p.c.
art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c
w świetle postanowienia art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
W tej sytuacji należało odrzucić zażalenie jako niedopuszczalne (art. 3941 § 3 k.p.c., w zw.
art. 397 § 2 k.p.c
art. 373 k.p.c

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CZ 140/10 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie ze skargi zamawiającego Zespołu Opieki Zdrowotnej w D. z siedzibą w D. na wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 2 sierpnia 2010 r., sygn.[...], przy uczestnictwie Mariusza O., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2010 r., zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 2 września 2010 r., odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie 2 Zespół Opieki Zdrowotnej w D. złożył do Sądu Okręgowego skargę na wyrok Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 2 sierpnia 2010 r. , w którym uwzględniono odwołanie M. O. złożone w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na roboty budowlane (k. 17-29 akt sprawy). Skargę tę połączono z wnioskiem o zwolnienie wnoszącego skargę od opłaty od powyższej skargi z powołaniem się skarżącego na własną, trudną sytuację finansową. Postanowieniem z dnia 2 września 2010 r. Sąd Okręgowy oddalił wniosek skarżącego jako nieuzasadniony.

Postanowienie to zostało zakwestionowane w zażaleniu wniesionym przez Zespół Opieki Zdrowotnej w D.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powstaje przede wszystkim kwestia prawnej dopuszczalności wniesionego zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 2 września 2010 r. w świetle postanowienia art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie Sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Wniesione zażalenie nie dotyczy sytuacji objętej tym przepisem. Postanowienie z dnia 2 września 2010 r. nie jest postanowieniem Sądu drugiej instancji i nie obejmuje tej kategorii kosztów, o których wspomina art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. W tej sytuacji należało odrzucić zażalenie jako niedopuszczalne (art. 3941 § 3 k.p.c., w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. i w zw. z art. 373 k.p.c.).