Supreme Court dismisses appeal for non-compensation of judge's salary loss due to procedural error.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiff's complaint alleging a legal violation regarding the non-compensation of a judge's salary loss. The plaintiff argued that a lower court's procedural error deprived her of a judge's opinion, which was essential for her promotion and higher salary. The court ruled that no actual damage occurred because judicial advancement depends on a competitive selection process, not automatic promotion based on prior court rulings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for non-compensation of damages is inadmissible if no actual damage has been caused by the contested judgment, as judicial promotion is not an automatic consequence of court decisions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CNP 5/10 POSTANOWIENIE Dnia 19 sierpnia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Stanisław Dąbrowski w sprawie ze skargi E. Z. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 14 listopada 2001 r., IV Ca (…), wydanego w sprawie z powództwa I. W. przeciwko B. S. i J. S. o zapłatę, w przedmiocie wytyku judykacyjnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 sierpnia 2010 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie Pani E. Z. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 14 listopada 2001 r., w którym stwierdzono, że rozpoznanie sprawy nastąpiło z oczywistą obrazą art. 174 § 1 k.p.c. i art. 180 § 1 pkt 1 k.p.c poprzez niezawieszenie postępowania wobec śmierci strony i podjęcia go z udziałem następców prawnych, oraz art. 64 § 1 k.p.c. i 325 poprzez brak oznaczenia w sentencji wyroku stron, co uniemożliwiło określenie podmiotowych granic powagi rzeczy osądzonej i pociągnęło za sobą uchylenie wyroku z tej przyczyny (art. 386 § 4 k.p.c) i na podstawie art. 40 § 1 i 2 u.s.p. wytknięto to uchybienie Sądowi Rejonowemu w C. w osobie SSR E. Z. 2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie jest środkiem odwoławczym, ale specjalnym środkiem prawnym, służącym umożliwieniu uzyskania odszkodowania od państwa na podstawie art. 4171 § 2 k.c. Dlatego też art. 4241 § 1 k.p.c. stanowi, że skarga przysługuje tylko wówczas, gdy przez wydanie zaskarżonego orzeczenia została wyrządzona szkoda. A contrario, jeżeli szkoda nie wystąpiła, skarga nie przysługuje, czyli jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Skarżąca upatruje szkody w tym, że zaskarżone orzeczenie pozbawiło ją opinii sędziego kompetentnego, która jest warunkiem sine qua non awansu do sądu wyższego szczebla i uzyskania wyższego uposażenia.
Nie wydaje się, aby w takim przypadku w ogóle można mówić o szkodzie. Wynagrodzenia sędziów wszystkich szczebli powinny być adekwatne do wykładanego wysiłku i ponoszonej odpowiedzialności. Trudno byłoby zgodzić się z tezą, że sędzia sądu rejonowego ponosi szkodę przez to, że pozostając na swoim stanowisku służbowym nie jest sędzią sądu okręgowego i nie otrzymuje wynagrodzenia w wysokości przysługującej takiemu sędziemu. Abstrahując nawet od powyższej kwestii, zauważyć trzeba brak adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy wydaniem zaskarżonego postanowienia, a nieaawansowaniem przez skarżącą do sądu wyższego szczebla.
Awans sędziego na stanowisko sędziowskie w sądzie wyższego szczebla nie jest awansem automatycznym. Jest wynikiem postępowania konkursowego. Krajowa Rada Sądownictwa, podejmując uchwałę o przedstawieniu bądź nieprzedstawieniu Prezydentowi RP kandydatury na stanowisko sędziowskie nie jest związana wytykiem judykacyjnym udzielonym kandydatowi. Krajowa Rada Sądownictwa ma autonomię w ocenie kompetencji kandydata, może więc przedstawić z wnioskiem o powołanie kandydata, któremu sąd wyższej instancji wytknął uchybienie, a także może nieprzedstawić kandydata mimo braku wytyków.
W konkretnej sprawie, jeżeli skarżąca nie została przedstawiona przez Krajową Radę Sądownictwa z wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego sądu okręgowego, to nie mogło to być skutkiem wydania zaskarżonego orzeczenia, ale skutkiem tego, że nie potrafiła przekonać Rady, że jest najlepsza z kandydatów ubiegających się o stanowisko. Wobec braku przesłanki szkody skargę należało odrzucić na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.