Supreme Court dismisses appeal for invalidating final ruling due to failure to cite specific legal provisions.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the applicant's appeal against a final inheritance ruling, finding it failed to meet statutory requirements. The applicant argued the lower court violated specific laws but did not identify which provisions were breached or demonstrate that no other legal remedies were available. Consequently, the court ruled the appeal inadmissible under the Civil Procedure Code because it lacked the necessary legal analysis and proof of irreparable harm.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 pkt 3, 4, 5 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for invalidation must explicitly cite the specific legal provisions violated, prove the impossibility of using other legal remedies, and demonstrate actual damage caused by the final ruling.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III CNP 22/10 POSTANOWIENIE Dnia 21 lipca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z wniosku A. K. przy uczestnictwie K. K. o dział spadku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lipca 2010 r., na skutek skargi wnioskodawcy o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt II Ca (…), odrzuca skargę i oddala wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Uzasadnienie W związku ze skargą wnioskodawcy A. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 9 kwietnia 2009 r. należy zważyć, co następuje. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać:
1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej 2 przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, 6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 3, 4 i 5 k.p.c. Wbrew obowiązkowi określonemu w pkt 3 przytoczonego przepisu skarga nie wskazuje, z jakimi przepisami prawa zaskarżone nią orzeczenie jest niezgodne. Wymóg ten jest odrębny w stosunku do wymagania określonego w pkt 2, wobec czego nie można uznać, że przytoczenie podstaw skargi stanowi jednoczesne wskazanie przepisów, z którymi orzeczenie jest niezgodne. Niezależnie od tego, w podstawach skargi zarzucono naruszenie przytoczonych przepisów przez ich niezastosowanie w opinii biegłego sądowego.
Celem skargi nie jest jednak polemizowanie z opinią biegłego lecz wykazanie, że prawomocne orzeczenie sądu zawiera tak poważne wady, że należy je uznać za niezgodne z prawem. Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien wykazać, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I CNP 108/08, niepubl.).
Oznacza to obowiązek przeprowadzenia analizy przepisów dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść skutku. Co więcej skarżący musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Żadnego wywodu prawnego w tym zakresie skarga nie zawiera. W skardze nie uprawdopodobniono też w najmniejszym stopniu, że wydanie zaskarżonego orzeczenia spowodowało szkodę.
W ogóle nie można mówić o szkodzie w przypadku wstępnego postanowienia w sprawie o dział spadku, w której dopiero w orzeczeniu końcowym dokonane zostaną rozliczenia i zasądzone będą ewentualne dopłaty i spłaty. Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. 3 Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego czynności adwokata ustanowionego przez sąd, które są sprzeczne z zasadami profesjonalizmu, nie uzasadniają przyznania mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (zob.: postanowienie SN z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt II CZ 69/07, OSNC z 2008 r., nr 3, poz. 41; postanowienie SN z dnia 12 lutego 1999 r., sygn. akt II CKN 341/98, OSNC z 1999 r., nr 6, poz. 123; postanowienie SN z dnia 14 sierpnia 1997 r., sygn. akt II CZ 88/97, OSNC z 1998 r., nr 3, poz. 40), co uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.