Supreme Court dismisses retrial request for new evidence that could have been presented earlier in the case.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request to reopen a final judgment based on the discovery of a new notarial deed. Although the appellant argued the document proved the claim for rent-free property use was unfounded, the court found the evidence could have been submitted in the original proceedings. Consequently, the statutory grounds for retrial under the Code of Civil Procedure were not met.
Legislator headnote
AI generatedArt. 403 § 2 k.p.c.; Art. 395 § 2 k.p.c.: A request for retrial based on new evidence is inadmissible if the evidence could have been presented in the original proceedings without reasonable obstacles.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 53/10 POSTANOWIENIE Dnia 14 lipca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie ze skargi „E.(...)” Spółki Akcyjnej w K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 15 lutego 2008 r., sygn. akt I ACa (…) w sprawie z powództwa Wspólnoty L.(...) w S. przeciwko „E.(...)” Spółce Akcyjnej w K. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lipca 2010 r., zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30 marca 2010 r., sygn. akt I ACa (…), oddala zażalenie.
Uzasadnienie W skardze o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 15 lutego 2008 r. [sygn. akt I ACa (…)] pozwany powołał się na przesłankę restytucyjną polegającą na wykryciu nowego dowodu (aktu notarialnego z dnia 1 lipca 1975 r.), który wskazywałby na bezzasadność uwzględnionego powództwa o zapłatę wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości. 2 Postanowieniem z dnia 2 lutego Sąd Apelacyjny odrzucił skargę, ale te orzeczenie zostało uchylone postanowieniem z dnia 16 lutego 2010 r. wobec skutecznie podniesionego zarzutu nieważności postępowania (art. 379 pkt 4 k.p.c. w związku z art. 48 § 3 k.p.c.).
Po ponownym rozpoznaniu skargi Sąd Apelacyjny odrzucił ją postanowieniem z dnia 30 marca 2010 r. (art. 410 § 1 k.p.c.). Sąd wskazał, że pozwany powołał się wprawdzie na podstawę restytucyjną w postaci wykrycia nowego dowodu, ale dowód ten mógł być powołany w prawomocnie zakończonej sprawie, w której zasądzono od pozwanego na rzecz powodowej Wspólnoty L.(...) w S. wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości. W zażaleniu pozwany wniósł o uchylenie tego postanowienia, podnosząc zarzut naruszenia art. 395 § 2 k.p.c., a także art. 233 § 1, 227, 316 § 1, 328 § 2, 378 § 1, 397 § 2, 406 i 410 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Podstawowym zarzutem skarżącego jest zarzut naruszenia art. 395 § 2 k.p.c., który to przepis jest rozumiany przez pozwanego w sposób oczywiście błędny. Pozwany wyraża – jak się wydaje – pogląd, iż uchylenie przez Sąd Apelacyjny swego postanowienia z dnia 2 lutego 2010 r. było „merytorycznym” podzieleniem stanowiska skarżącego uniemożliwiającym ponowne odrzucenie skargi. Takie rozumowanie jest wadliwe, ponieważ uchylenie postanowienia z dnia 2 lutego 2010 r. z powodu oczywistej nieważności (art. 395 §.2 k.p.c. w związku z art. 379 pkt 4 k.p.c. i art. 48 § 3 k.p.c.) oznaczało tylko uchylenie tego orzeczenia z przyczyn „formalnych” i nie miało żadnego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 403 § 2 k.p.c. Skarżący wykazuje nieznajomość instytucji wznowienia postępowania, gdy odwołuje się do „ważności” nowego dowodu.
Można się nawet zgodzić, że powołany akt notarialny byłby istotnym dowodem w sporze o zapłatę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości, ale kluczowe dla decyzji Sądu w przedmiocie odrzucenia skargi (art. 410 § 1 k.p.c.) było to, że dowód ten mógł być powołany w sprawie I ACa (…) [I C (…)]. W takiej sytuacji nie istniała ustawowa podstawa skargi o wznowienie postępowania w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. Przekonywujące jest bowiem stanowisko Sądu Apelacyjnego, że nie było racjonalnych przeszkód w przedstawieniu przez pozwanego w sprawie toczącej się w latach 2006-2007 dokumentu notarialnego pochodzącego z dnia 1 lipca 1975 r., właściwie ewidencjonowanego i 3 przechowywanego, dotyczącego nieruchomości korzystanej przez skarżącego przez wieloletni okres.
Należało w konsekwencji oddalić zażalenie (art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).