Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the appeal value falls below the statutory threshold for co-ownership cases.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the appellant's cassation appeal regarding the partial rejection of their appeal in a co-ownership termination case. The appellant argued that the lower court incorrectly dismissed their appeal concerning compensation for the use of property, claiming procedural violations. The court determined the appeal was inadmissible because the disputed amount was significantly lower than the mandatory 150,000 PLN threshold required for such appeals.
Legislator headnote
AI generatedArt. 519 § 4 pkt 4 k.p.c.; Art. 3941 § 2 k.p.c.: An appeal in a co-ownership termination case is inadmissible if the value of the disputed claim is lower than the statutory threshold of 150,000 PLN.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 43/10 POSTANOWIENIE Dnia 30 czerwca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Dariusz Dończyk SSN Dariusz Zawistowski w sprawie z wniosku Stowarzyszenia A.(...) z siedzibą w P. przy uczestnictwie A. J., H. M., A. K., T. L., L. L. i G. Ż. o zniesienie współwłasności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 czerwca 2010 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w C. z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt VI Ca (…), odrzuca zażalenie; oddala wniosek uczestniczek L.
L. i T. L. o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2009 r. Sąd Okręgowy w C. w sprawie o zniesienie współwłasności, na skutek apelacji wnioskodawcy Stowarzyszenia A.(...) z siedzibą w P. i uczestniczek T. L., L. L., G. Ż. od postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia 8 kwietnia 2009 r., w punkcie 1 odrzucił apelację wnioskodawcy w części dotyczącej zasądzenia od uczestniczek postępowania T. L. i L. L. wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości ponad udział za okres od stycznia 2007 r. do lutego 2009 r., a w pozostałej części apelację wnioskodawcy oddalił. 2 W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że wnioskodawca złożył też zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 23 kwietnia 2009 r. oddalającego jego wniosek o uzupełnienie postanowienia tego Sądu w przedmiocie wynagrodzenia za korzystanie przez uczestniczki postępowania z nieruchomości za wskazany uprzednio okres przez uwzględnienie wniosku i zasądzenie od uczestniczek dodatkowo dochodzonych z tego tytułu kwot lub oddalenie wniosku o ich zasądzenie.
Po ponownym rozpoznaniu wniosku Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 28 października 2009 r. uzupełnił swoje postanowienie przez oddalenie wniosku o zasądzenie od uczestniczek T. L. i L. L. wynagrodzenia za sporny okres. W ocenie Sądu Okręgowego od tej daty dla tej części roszczenia rozpoczął się bieg terminu do złożenia apelacji. Wnioskodawca nie złożył skutecznie apelacji w tym zakresie, a wcześniejszy zarzut dotyczący tej części roszczenia złożony w apelacji nie może odnieść skutku. Ponieważ Sąd Rejonowy w pierwotnym orzeczeniu nie oddalił w żadnej części roszczenia wnioskodawcy w zakresie korzystania przez uczestniczki z nieruchomości ponad udział, wniesiona apelacja od nieistniejącego orzeczenia podlegała odrzuceniu na podstawie art. 370 k.p.c. w zw. z art. 373 k.p.c. W zażaleniu wnioskodawca zaskarżył zawarte w orzeczeniu Sądu Okręgowego postanowienie w przedmiocie odrzucenia jego apelacji w części dotyczącej zasądzenia od uczestniczek postępowania T.
L. i L. L. wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 370 k.p.c. i art. 373 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. oraz art. 618 § 1 i 3 i art. 382 k.p.c. - poprzez przyjęcie, że środek odwoławczy został złożony od nieistniejącej części orzeczenia i podlega odrzuceniu. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w C. celem rozpoznania apelacji w odrzuconej części, z uwzględnieniem kosztów postępowania zażaleniowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W sprawie w pierwszej kolejności ocenie podlega dopuszczalność wniesionego zażalenia z uwagi na przesłanki określone w art. 3941 § 2 k.p.c. Wnioskodawca domagał się we wniosku o uzupełnienie postanowienia Sądu Rejonowego zasądzenia od uczestniczek postępowania T. L. dodatkowo kwoty 18.793,45 zł i od L. L. dodatkowo kwoty 7.274,8 zł lub oddalenia jego wniosków o zasądzenie tych kwot. Obecnie w zażaleniu – tak jak uprzednio w apelacji obejmującej szerszy zakres zaskarżenia - skarżący określił wartość przedmiotu sprawy na kwotę 3 254.766 zł., Zaskarżone orzeczenie o częściowym odrzuceniu apelacji odnosi się jednak do rozstrzygnięcia co do kwot opisanych we wniosku o uzupełnienie postanowienia Sądu Rejonowego.
Wartość zaskarżenia w odniesieniu do przedmiotu zażalenia jest więc niższa od określającej granicę zaskarżalności kasacyjnej w sprawie o zniesienie współwłasności kwoty 150.000 zł (art. 5191 § 4 pkt 4). Sprawa w zakresie obejmującym roszczenia wnioskodawcy o zapłatę wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości przez uczestniczki, w którym zaskarżył on orzeczenie Sądu Okręgowego odrzucające jego apelację, nie jest sprawą kasacyjną, zatem zgodnie z art. 3941 § 2 wniesione zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu (art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821 i art. 373 k.p.c.).
Bezprzedmiotowe tym samym staje się rozstrzyganie sporu o zaskarżalność postanowienia uzupełniającego powstałego na tle różnicy stanowisk, jakie w kwestii tej wyraża zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego i zażalenie wnioskodawcy, które nie zostało skutecznie wniesione. Oddalenie wniosku uczestniczek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego uzasadnione jest uznaniem, że nie zachodzą podstawy do odstąpienia od reguły określonej w art. 520 § 1 k.p.c.