Supreme Court dismisses cassation appeal based on evidence evaluation errors under Polish Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the appellant's cassation appeal, ruling that it was inadmissible due to its focus on evidence evaluation. The appellant argued the lower court failed to properly analyze her testimony and submitted evidence, violating specific procedural articles. The court held that cassation complaints cannot concern the factual assessment or evaluation of evidence, as this falls outside the scope of appellate review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.; Cassation appeals cannot be based on complaints regarding the evaluation of evidence or the finding of facts.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III CSK 113/10 POSTANOWIENIE Dnia 14 czerwca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku Z. K. przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w W., S. K., R. W., S. W., D. M., P. K., J. K. i Gminy W. o zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 czerwca 2010 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt II Ca (…), odrzuca skargę. Uzasadnienie Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W skardze kasacyjnej wniesionej przez wnioskodawczynię Z. K. jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano, że jest ona oczywiście uzasadniona. Jako podstawę skargi skarżąca wskazała naruszenie art. 382 w związku z art. 233 § 1 k.p.c. „przez błędne przyjęcie, że Sąd pierwszej instancji dokonał wnikliwej i rzetelnej oceny materiału dowodowego w ramach swobodnej oceny 2 dowodów, podczas gdy ocena dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest dowolna, co wyraża się w braku należytej analizy dowodu z przesłuchania wnioskodawczyni oraz zgłoszonych przez nią dowodów”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące oceny dowodów. Dotyczy to zarówno ocen sądu drugiej instancji mających za przedmiot same dowody, jak i ocenę dowodów wyrażoną przez sąd pierwszej instancji. Skarga zatem oparta wyłącznie na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów jest niedopuszczalna (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76, z dnia 24 marca 2009 r., III CSK 331/08, niepubl. lub z dnia 24 czerwca 2009 r., III CSK 73/09, niepubl.). Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 2 i § 3 postanowił, jak w sentencji.