Supreme Court vacates cassation appeal dismissal due to repealed fee rule and corrects court fee calculation based on original dispute value.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court vacated the lower court's dismissal of the plaintiff's cassation appeal, ruling that the repealed fee provision could not be applied retroactively to appeals filed after the new law took effect. The court found the lower court incorrectly applied a fee rule that no longer existed and misidentified the dispute value, which actually exceeded the 50,000 zł threshold requiring a proportional fee. Consequently, the appeal was not dismissed a limine, and the case proceeds to the Supreme Court for further review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 1302 § 3 k.p.c.; Art. 8 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego: The repealed provision sanctioning the dismissal of a cassation appeal for non-payment of fees cannot be applied retroactively to appeals filed after the repeal, and the fee type is determined by the original dispute value.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II PZ 19/10 POSTANOWIENIE Dnia 9 czerwca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Roman Kuczyński (przewodniczący) SSN Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca) SSN Romualda Spyt w sprawie z powództwa N. R. przeciwko Regionalnemu Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa […] o odszkodowanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 czerwca 2010 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 10 lutego 2010 r., uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie Postanowieniem z 10 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną powódki N. R. wniesioną od wyroku tego Sądu z 19 marca 2009 r., gdyż przy wartości przedmiotu sporu przekraczającej 50 tys. zł skarga kasacyjna powinna być opłacona opłatą stosunkową liczoną od wartości przedmiotu zaskarżenia a nie opłatą podstawową 30 zł (postanowienie Sądu Najwyższego z 23 listopada 2006 r., II PZ 43/06, OSNP 2007 nr 23-24, poz. 353). Podstawę odrzucenia skargi stanowił przepis art. 1302 § 3 k.p.c. Mimo jego uchylenia z dniem 1 lipca 2009 r. ustawą z 5 grudnia 2008 r. (Dz.U.
Nr 234, poz. 1571) przepis ten stosuje się z mocy art. 8 tej ustawy do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w 2 życie. W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 3986 § 2 w związku z art. 3987 § 1 i § 2 k.p.c., albowiem „niesłusznie" skarga kasacyjna została odrzucona po doręczeniu powódce zarządzenia z 18 września 2009 r. o doręczeniu odpowiedzi strony przeciwnej na skargę kasacyjną. Naruszono zatem art. 3987 § 2 k.p.c., stanowiący, że po zarządzeniu doręczenia odpowiedzi skarżącemu, sąd drugiej instancji niezwłocznie przedstawia skargę kasacyjną i odpowiedź wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu.
Niezależnie, postanowienie o odrzuceniu skargi było niezgodne również z art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 35 zdanie drugie ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych, albowiem niesłusznie Sąd Okręgowy przyjął, iż wartość przedmiotu sporu w sprawie jest wyższa od 50 tys., a co za tym idzie, opłata uiszczona od skargi powinna być opłatą stosunkową liczoną do wartości przedmiotu zaskarżenia. W odpowiedzi pozwana wniosła o oddalenie zażalenia i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zaskarżone postanowienie niezasadnie odrzuciło skargę kasacyjną na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. Skarga kasacyjna została wniesiona po uchyleniu tego przepisu 1 lipca 2009 r. Zauważył to Sąd Okręgowy, lecz błędnie przyjął, że w takiej sytuacji przepis ten stosuje się z mocy art. 8 ustawy zmieniającej z 5 grudnia 2008 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w życie. Wszczęcie postępowania w rozumieniu art. 8 ust. 1 tej ustawy oznacza jednak wszczęcie postępowania kasacyjnego przez wniesienie skargi kasacyjnej. Jeżeli więc skarga kasacyjna wpłynęła po wejściu w życie ustawy nowelizującej, to nie ma do niej zastosowania art. 1302 § 3 k.p.c., zatem nie może być odrzucona na podstawie tego przepisu.
Uchylenie art. 1302 § 3 k.p.c. oznaczało zamiar prawodawcy usunięcia przepisu sankcjonującego odrzucenie a limine nienależycie opłaconej skargi kasacyjnej wniesionej przez profesjonalnego pełnomocnika. Po uchyleniu przepisu przewidziana w nim sankcja upadła i nie znajduje innego umocowania. Oznacza to, że skarga kasacyjna nie może być odrzucona a limine, bez zastosowania procedury naprawczej. Stanowisko to potwierdza uchwała powiększonego składu Sądu Najwyższego z 15 czerwca 2010 r., II UZP 4/10, w 3 której stwierdzono, że: „Nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub radcę prawnego po wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.
Nr 234, poz. 1571) podlega odrzuceniu w razie niewykonania zarządzenia wyzywającego do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 130 § 1 k.p.c.)”. Uchwale nadano moc zasady prawnej. Nieprawidłowe zastosowanie art. 1302 § 3 k.p.c. jako podstawy odrzucenia skargi zdecydowało o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. Natomiast zarzuty zażalenia nie są trafne. Nie istnieje zakaz odrzucenia skargi kasacyjnej przez sąd drugiej instancji po doręczeniu skarżącej odpowiedzi na skargę strony przeciwnej. Nie wynika on z art. 3987 § 2 k.p.c. Przeciwnie skarga podlega obligatoryjnemu odrzuceniu przez sąd drugiej instancji w sytuacjach opisanych w art. 3986 § 2 k.p.c. Z tych samych przyczyn skargę odrzuciłby Sąd Najwyższy, gdyby nie odrzucił jej sąd drugiej instancji, czyli bez względu na to czy doszło do doręczenia odpisu skargi stronie przeciwnej i jej odpowiedzi na skargę skarżącej (art. 3986 § 3 k.p.c.).
Co do rodzaju opłaty od skargi – podstawowa czy stosunkowa - to zgodnie z art. 35 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych decyduje tu pierwotna wartość przedmiotu sporu (z dalszą argumentacją jak w powołanym przez Sąd Okręgowy postanowieniu Sądu Najwyższego z 23 listopada 2006 r., II PZ 43/06). Analiza akt sprawy potwierdza relację (choćby uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji), że wartość przedmiotu sporu przekraczała 50 tys. zł (powódka dochodziła odszkodowania za nierówne traktowanie i zadośćuczynienia za mobbing w kwotach po 3.810 zł oraz wyrównania wynagrodzenia za 3 lata w kwocie 42.210 zł, nadto diety 297 zł).
To, że apelacja nie została odrzucona ze względu na właściwą opłatę nie znosi obowiązku prawidłowego opłacenia skargi kasacyjnej. Z powyższych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3941 § 2 i 3 oraz art. 39815 § 1 k.p.c.