Supreme Court dismisses late, premature, and procedurally defective complaint for violation of final judgment.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the plaintiff's complaint for violation of a final judgment, ruling it inadmissible on four grounds. The court found the complaint filed too late after a cassation appeal was available, premature while a related cassation was pending, and formally defective due to a conditional acceptance request. Consequently, the court denied legal aid costs, stating that filing an inadmissible complaint does not constitute legal assistance under the relevant regulations.
Legislator headnote
AI generatedArt. 424 § 1 k.p.c.; Art. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c.: A complaint for violation of a final judgment must be filed within the statutory period, not be premature, and must contain an unconditional request for admission to trial.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 8/10 POSTANOWIENIE Dnia 28 maja 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa (...) Domu Maklerskiego S.A. w B. przeciwko W. O. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 maja 2010 r., na skutek skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 25 października 2007 r., sygn. akt I ACa (…) [I WSC (…)], 1. odrzuca skargę;
2. odmawia przyznania adw. A. L. wynagrodzenia od Skarbu Państwa tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanemu z urzędu w postępowaniu przed Sądem Najwyższym. Uzasadnienie Niniejsza skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega odrzuceniu z czterech powodów. Po pierwsze, została złożona w sprawie, w której skarżący mógł skorzystać ze skargi kasacyjnej, czego jednak nie uczynił. Po drugie, nie zachodzą okoliczności określone w art. 4241 § 2 k.p.c., na które powołuje się skarżący.
Sprawa ze względu na swoją materię nie jest sprawą, w której ewentualna niezgodność z prawem kwestionowanego rozstrzygnięcia wynikałaby z naruszenia podstawowych zasad porządku publicznego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. Przedmiotem sprawy są roszczenia majątkowe, a 2 sprawa nie jest wyjątkowym wypadkiem, który uzasadniałby skorzystanie ze szczególnej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, nawet gdyby skarżący nie mógł skorzystać ze skargi kasacyjnej. Po trzecie, skarga została złożona jako przedwczesna.
Sam skarżący stwierdza w skardze, że w chwili składania skargi czekała na rozpoznanie (obecnie już rozstrzygnięta – odmówiono przyjęcia do rozpoznania) skarga kasacyjna od wyroku, którym oddalono skargę skarżącego o wznowienie postępowania. Zatem sprawa była w toku, a ewentualne korzystne rozstrzygnięcie dla skarżącego powodowałoby jej zbędność. Po czwarte, zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 6 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wymaga zawarcia w swojej treści wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania.
Tymczasem w badanej skardze skarżący posłużył się „warunkowym wnioskiem o przyjęcie skargi do rozpoznania”. Ponieważ prawo postępowania procesowego nie zna takiej konstrukcji, to można by też przyjąć, że złożona skarga nie spełnia kryteriów formalnych, choć raczej należałoby taki wniosek traktować, w drodze interpretacji skargi, jako złożony bezwarunkowo. Sąd Najwyższy nie przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ wniesienie niedopuszczalnej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie jest „udzieleniem pomocy prawnej” w rozumieniu § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 1997 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłat za czynności radców prawnych (Dz.
U. Nr 154, poz. 1013 ze zm.), za którą koszty ponosi Skarb Państwa (zob. odpowiednio postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 1999 r., I CKN 1046/97, OSNC 1999, nr 10, poz. 178).