Supreme Court dismisses appeal for invalidating final ruling due to failure to prove exhaustion of ordinary remedies.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint seeking to invalidate a final court decision regarding property boundary delimitation. The appellant argued that the lower courts incorrectly applied property law principles regarding possession and prescription, but failed to demonstrate that ordinary remedies like cassation were unavailable. The court ruled that the complaint lacked a required structural element proving the impossibility of using other legal means to challenge the judgment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for invalidating a final judgment must explicitly demonstrate that no other legal remedies, such as cassation, are available or effective; failure to prove this renders the complaint inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CNP 111/09 POSTANOWIENIE Dnia 28 maja 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie skargi E. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt I Ca (...), wydanego w sprawie z wniosku E. K. przy uczestnictwie E. K. o rozgraniczenie nieruchomości, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 maja 2010 r., odrzuca skargę i zasądza od E. K. na rzecz E. K. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi.
Uzasadnienie Uczestnik postępowania, E. K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 18 września 2007 r., którym oddalono jego apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 22 marca 2007 r. Sąd I instancji ustalił granicę pomiędzy działką nr (...), stanowiącą własność wnioskodawczyni E. K., położoną w Hucie G.(...), objętą księgą wieczystą KW nr (...), a działką nr (…)/1, stanowiącą własność uczestnika E. K., dla której Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgę wieczystą KW nr (...), – według linii ciągłej koloru czerwonego, łączącej punkty 48-49, zaznaczone na szkicu granicznym, sporządzonym przez biegłego geodetę B.
K. w dniu 24 stycznia 2007 r. Sporna granica rozdziela dwie działki leśne. Jej przebieg został przez Sądy obydwu instancji określony w oparciu o stan ustalony na podstawie danych 2 wynikających z aktualnej mapy ewidencyjnej oraz poprzednio obowiązującej mapy katastralnej, na podstawie której wydane zostały akty własności ziemi, potwierdzające stan posiadania i wyznaczające stan własności na dzień 5 listopada 1971 r. Sądy wyjaśniły, że jest to stan prawny, mający pierwszeństwo przed innymi podstawami określenia spornej granicy, przewidzianymi w art. 153 k.c. Podniesiony przez uczestnika postępowania zarzut zasiedzenia spornego między stronami pasa nieruchomości pomiędzy granicą wynikającą z danych ewidencyjnych, a stanem wyznaczonym przez uczestnika na gruncie betonowymi słupami w 2000 r., nie został uwzględniony.
Sądy oceniły, że uczestnik nie wykazał, że był samoistnym posiadaczem tej części nieruchomości, nie wykonywał bowiem wyrębu drzew na tym terenie, ani w inny sposób nie zaznaczył swojego władztwa wskazującego na posiadanie właścicielskie. Za takie działanie nie zostało uznane postawienie przez niego słupów w 2000 r. Skarga uczestnika, E. K., o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu drugiej instancji została oparta na zarzutach naruszenia przepisów prawa materialnego: - art. 153 k.c. przez jego niewłaściwe zastosowanie, wskutek podjęcia rozstrzygnięcia jedynie na podstawie stanu prawnego, który w niniejszej sprawie był sporny i niejednoznaczny, z pominięciem kryterium ostatniego spokojnego stanu posiadania, - art. 172 k.c. przez jego niezastosowanie w sprawie, w sytuacji, w której zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazywał na fakt nieprzerwanego i samoistnego posiadania spornego obszaru leśnego przez uczestnika przez ponad 30 lat.
W konkluzji skarżący wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem - art. 172 k.c., postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 18 września 2007 r., utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia 22 marca 2007 r. Uprawdopodabniając wyrządzenie szkody wydaniem kwestionowanego postanowienia uczestnik wskazał, że jego szkoda wynika z pomniejszenia obszaru jego działki o około 1 ha powierzchni leśnej i wynosi 8000 zł. Wyjaśnił także, że nie istniała możliwość wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w drodze skargi o wznowienie postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
3 Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać szereg koniecznych elementów konstrukcyjnych. Należą do nich:
1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi, 6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
7) Każdy z tych elementów ma samodzielną rolę i musi być wyodrębniony w skardze, a także wypełniony odpowiednią treścią. Skarga złożona przez uczestnika nie zawiera prawidłowo sformułowanego elementu konstrukcyjnego, jakim jest wymagane przez art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi. Skarżący ograniczył się do wskazania, że nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania, zupełnie jednak pominął rozważenie możliwości zaskarżenia postanowienia Sądu Okręgowego w R. skargą kasacyjną i przyczyny nieskorzystania przez uczestnika z tej możliwości, przewidzianej w art. 5191 § 1 k.p.c. Tymczasem wymaganie ustanowione w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., jak już wielokrotnie wyjaśniał Sąd Najwyższy (por. postanowienia z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006/1/17; z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, niepubl., z dnia 16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05, niepubl., z 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140) jest spełnione, gdy skarżący przeprowadzi wywód, iż ani skarga kasacyjna, ani skarga o wznowienie postępowania nie są w sprawie dopuszczalne albo z innych przyczyn nie mogą zostać skutecznie wniesione, a nadto, że środkami umożliwiającymi wzruszenie orzeczenia nie mogą być także inne narzędzia procesowe, wśród których przykładowo wymienia się powództwo przeciwegzekucyjne lub specjalne środki funkcjonujące w postępowaniu nieprocesowym.
Wywód taki jest zbędny jedynie 4 wówczas, gdy skarżący dołączy do skargi odpisy orzeczeń dowodzących nieskuteczności uruchomienie tych środków procesowych. Dopiero bowiem bezskuteczność lub brak narzędzi procesowych może - w wypadku wystąpienia szkody - uzasadniać wdrożenie nadzwyczajnego środka prawnego, jakim jest skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Konsekwencją niespełnienia przez skarżącego wymagań stawianych skardze w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. jest jej odrzucenie na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. Orzeczenie o kosztach postępowania ze skargi uzasadnia art. 42412 w zw. z art. 39821 , art. 391 § 1, art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c.