Supreme Court dismisses appeal for legal review due to failure to prove impossibility of other remedies.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal for legal review of a final labor court judgment. The plaintiff argued that the appeal was not filed due to severe illness and missed deadlines caused by late service of the judgment. The court held that the plaintiff failed to prove the impossibility of using other available legal remedies, as the appeal was not filed within the statutory period.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 3985 § 1 k.p.c.: An appeal for legal review of a final judgment is inadmissible unless the party proves the impossibility of using other available remedies, and the exception for extraordinary circumstances requires proof of a fundamental violation of legal order or human rights.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II BP 29/09 POSTANOWIENIE Dnia 23 lutego 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Zbigniew Hajn w sprawie z powództwa L. F. przeciwko Polskiemu Koncernowi Naftowemu O. S.A. o odprawę pieniężną, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 lutego 2010 r., skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w [….] z dnia 14 lipca 2008 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie L.
F. przeciwko Koncernowi Naftowemu […] o odprawę pieniężną, wyrokiem z 14 lipca 2008 r. oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego z 30 maja 2007 r. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Apelacyjnego pełnomocniczka powódki zarzuciła wyrokowi naruszenie art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, art. 183a i art. 113 k.p., § 4 Regulaminu grupowego zwolnienia w Regionalnej Jednostce Organizacyjnej w Warszawie z 14 czerwca 2005 r., art. 9 § 1 k.p., art. 227 k.p.c. Podniosła również że zaskarżone orzeczenie jest z powyższymi przepisami niezgodne.
Autorka skargi stwierdziła, że wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 14 lipca 2008 r. został doręczony skarżącej wraz z uzasadnieniem 23 września 2008 r., zatem 2 przekroczone zostały już wszystkie terminy z art. 3985 k.p.c. na wniesienie skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego. W rezultacie powódce nie przysługuje już w niniejszej sprawie prawo do wniesienia skargi kasacyjnej. Ponadto w skardze podniesiono, że w niniejszej sprawie zachodzi wyjątkowy wypadek określony w art. 4241 § 2 k.p.c. Mianowicie, skarga kasacyjna nie została wniesiona z uwagi na fakt, iż po otrzymaniu uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego stan zdrowia powódki znacznie się pogorszył, przez co powódka była bardziej zajęta walką z chorobą, aniżeli kolejnym etapem dochodzenia swoich praw w drodze skargi kasacyjnej.
Potwierdzeniem kłopotów zdrowotnych powódki jest zaświadczenie lekarskie, które stanowi załącznik do niniejszej skargi. Dodatkowo powódka z uwagi na fakt, jej niskich dochodów, nie była w stanie skorzystać z profesjonalnej pomocy prawnej. W rezultacie nie uzyskała potrzebnych jej informacji, co do możliwości jakiegokolwiek wzruszenia rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Przepis ten wyraża zasadę, że przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wykorzystanie przez stronę przysługujących jej środków prawnych.
Wyjątek od wskazanej zasady przewiduje artykuł 4241 § 2 k.p.c. który stanowi, że w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga przysługuje także od prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie wydanego przez sąd pierwszej lub drugiej instancji, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana 3 lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.
W przedmiotowej skardze nie wypełniono warunku wykazania niemożności wzruszenia zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Trzeba pamiętać, że zgodnie z komentowanym przepisem skarżący musi „wykazać”, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco uzasadnić.
Oznacza to przeprowadzenie prawniczej analizy przepisów dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku. W przedmiotowej skardze jej Autorka nie tylko nie wykazała, że wzruszenie zaskarżonego postanowienia nie jest i nie było możliwe, ale przyznała, że skarga kasacyjna nie została wniesiona z uwagi na fakt, że po otrzymaniu uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego powódka była bardziej zajęta walką z chorobą, aniżeli kolejnym etapem dochodzenia swoich praw w drodze skargi kasacyjnej.
Jednocześnie za zupełnie chybiony argument należy uznać stwierdzenie, że z powodu doręczenia wyroku Sądu Apelacyjnego 23 września 2008 r. przekroczone zostały wszystkie terminy na wniesienie skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy przypomina, że art. 3985 § 1 k.p.c. stanowi, że skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej, tak więc dwumiesięczny termin dopiero rozpoczął swój bieg od dnia 23 września 2008 r. Oznacza to, że wymóg wskazany w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. nie został spełniony.
Wnosząca skargę powołuje co prawda jako podstawę wniesienia skargi art. 4241 § 2 k.p.c., który zwalnia stronę z obowiązku wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było możliwe, jednak w tym przypadku brak wyjątkowego wypadku uzasadniającego wniesienie skargi. Powołane przez skarżącą orzeczenie Sądu Najwyższego I CNP 4/06, w którym wskazano ciężką chorobę jako wypadek wyjątkowy, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c., nie znajduje odniesienia do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Dołączone do skargi 4 kasacyjnej zaświadczenie lekarskie (k. 437) ma charakter enigmatyczny i nie można z niego wnioskować występowania u powódki jakiejkolwiek ciężkiej choroby.
Tym samym skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem została odrzucona w oparciu o art. 4248 § 2 k.p.c..