Supreme Court dismissed appeal for legal inconsistency as it challenged fact-finding and evidence evaluation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the plaintiffs' appeal for a legal inconsistency ruling against the defendants. The plaintiffs argued that the lower court violated procedural rules by refusing specific evidence procedures regarding exemption grounds. The court held that such complaints constitute challenges to fact-finding and evidence assessment, which fall exclusively within the jurisdiction of ordinary courts.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4244 § 2 k.p.c.; Art. 183 ust. 1 Konstytucji: Complaints regarding fact-finding or evidence evaluation are inadmissible in proceedings for a ruling on legal inconsistency of a final judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 83/09 POSTANOWIENIE Dnia 8 lutego 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz w sprawie ze skargi P. W. i K. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt VI Ga (…) wydanego w sprawie z powództwa G. K. przeciwko P. W. i K. W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lutego 2010 r., 1.) odrzuca skargę; 2.) zasądza od P. W. i K. W. na rzecz G. K. kwotę 600, zł (sześćset) tytułem kosztów postępowania skargowego. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy w O. oddalił apelację pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie o zapłatę. Wyrok Sądu Okręgowego pozwani P. W. i K. W. zakwestionowali skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zaskarżonemu w całości orzeczeniu zarzucili niezgodność z art. 299 § 2 k.s.h.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 4244 zdanie drugie k.p.c. podstawą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Wynika to z charakteru postępowania 2 przed Sądem Najwyższym oraz z funkcji tego Sądu ukonstytuowanego jako sąd prawa, sprawującego nadzór nad działalnością sądów powszechnych w zakresie orzekania (art. 183 ust. 1 Konstytucji). Ocena dowodów pozostaje zatem wyłączną domeną sądów orzekających i nie może być kontrolowana przez Sąd Najwyższy.
Zarzuty wskazane przez skarżących dotyczące naruszenia art. 299 k.s.h. są w istocie związane z problematyką ustaleń faktycznych i korzystaniem z określonych środków dowodowych. Skarżący wskazali w uzasadnieniu skargi, że „sąd drugiej instancji stwierdził, że pozwani nie wykazali istnienia jednej z przesłanek egzoneracyjnych z art. 299 § 2 k.s.h. Mimo stosownych wniosków pozwanych, aby taką przesłankę wykazać, Sąd pierwszej instancji odmówił przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego czym naruszył art. 232 k.p.c., art. 217 § 2 k.p.c. w związku z art. 227 k.p.c.”.
Należy zatem stwierdzić, że wywody skarżących stanowią wyłącznie polemikę z oceną materiału dowodowego przeprowadzoną przez Sądy orzekające w sprawie. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia ograniczona tylko do zarzutów dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów jest niedopuszczalna jako nieoparta na ustawowej podstawie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76; z dnia 9 maja 2005 r., V CNP 2/05, niepubl.; z dnia 28 marca 2006 r., V CNP 55/06, niepubl.).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.). Orzeczenie o kosztach postępowania skargowego oparto na art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 108 § 1 k.p.c.