Supreme Court dismissed cassation appeal due to invalidly appointed legal representative lacking authority to file. The court rejected the appeal because the official counsel did not have statutory power to initiate cassation proceedings. Consequently, the substantive legal arguments were deemed inadmissible without a valid mandate.

Sygn. akt II PK 292/09 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Bogusław Cudowski w sprawie z powództwa A. K. przeciwko G. S.A. o odszkodowania, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 3 lutego 2010 r., skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych […] z dnia 28 kwietnia 2009 r., odrzuca skargę kasacyjną i odstępuje od obciążenia powoda kosztami postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie Powód wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, z dnia 28 kwietnia 2009 r. Jako podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej wskazał naruszenie przepisów prawa materialnego. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na wystąpienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz jej oczywistą zasadność.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości prawne 2 lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jeżeli okoliczności te nie zachodzą Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c., uprawniony jest do wydania postanowienia o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Sąd Najwyższy może też odrzucić skargę kasacyjną w oparciu o przepis art. 3986 § 3 k.p.c. Skarga kasacyjna została sporządzona i wniesiona przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu przez Sąd Rejonowy. W postanowieniu z dnia 5 czerwca Sąd Rejonowy zwolnił powoda z kosztów i ustanowił dla niego radcę prawnego z urzędu. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia właściwego umocowania pełnomocnika ma stanowisko wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07 (OSNC 2008, nr 11, poz. 122). Uchwała ta posiada moc zasady prawnej.

Stwierdzono w niej jednoznacznie, że pełnomocnictwo procesowe nie obejmuje z samego prawa umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej i udziału w postępowaniu kasacyjnym. Jak wynika z uzasadnienia powyższego stanowiska za przyjętą wykładnią przemawia konieczność spełnienia szczególnych wymagań formalnych i merytorycznych skargi kasacyjnej, co w praktyce prowadzi do specjalizacji profesjonalnych pełnomocników w tym zakresie. Udzielone pełnomocnictwo z urzędu nie obejmuje swoim zakresem umocowania do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udziału w postępowaniu kasacyjnym.

Z tego powodu należało więc uznać, że pełnomocnictwo to nie spełniało ustawowych wymogów. W tej sytuacji bezprzedmiotowe było rozważenie podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Z powyższych względów, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 39821 k.p.c. w związku z art. 102 k.p.c.