Legislator Case Law & Legislation
II CZ 92/09 AI generated

Supreme Court dismisses appeal in civil case where individual claims lack joint legal ties and fall below admissibility threshold.

Case Number II CZ 92/09
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision to reject a cassation complaint. The lower court found that the plaintiffs, while sharing the same legal basis, lacked the necessary legal bond for material co-litigation, meaning their individual claims were evaluated separately. Consequently, since each individual claim fell below the statutory monetary threshold for admissibility, the cassation complaint was deemed inadmissible.

Legislator headnote

AI generated

Art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: In the absence of a binding legal relationship and a single common procedural goal among plaintiffs, their claims constitute formal co-litigation, requiring separate admissibility assessment where individual values must meet the statutory threshold.

Keywords

AI generated
formal co-litigation material co-litigation cassation admissibility monetary threshold separate claims assessment legal bond requirement procedural standing

Cited Legislation

AI generated
Art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c.
Pomiędzy tymi żądaniami występuje natomiast formalne podobieństwo, bowiem przedmiotem sporu są roszczenia lub zobowiązania jednego rodzaju, oparte na jednakowej, a zatem nie tej samej, podstawie faktycznej i prawnej (art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c.).
Art. 3982 § 1 k.p.c.
W uzasadnieniu wskazał, że podana przez skarżącego wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekroczyła wymaganych progów kwotowych z art. 3982 § 1 k.p.c. i z tych względów skarga podlegała odrzuceniu.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
W konsekwencji z uwagi na fakt, że wartość przedmiotu zaskarżenia w stosunku do każdego ze współuczestników jest niższa od ustawowego progu Sąd postanowił skargę odrzucić jako niedopuszczalną, na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.
Art. 39814 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie z art. 39814 k.p.c. w związku z art.
Art. 3941 § 3 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
art. 3982 § 1 k.p.c
W uzasadnieniu wskazał, że podana przez skarżącego wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekroczyła wymaganych progów kwotowych z art. 3982 § 1 k.p.c.
art. 72 § 1 k.p.c
Relacje, które między nimi zachodzą, zgodnie z treścią art. 72 § 1 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c
W konsekwencji z uwagi na fakt, że wartość przedmiotu zaskarżenia w stosunku do każdego ze współuczestników jest niższa od ustawowego progu Sąd postanowił skargę odrzucić jako niedopuszczalną, na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c.
art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c
polegające na bezpodstawnym odrzuceniu skargi kasacyjnej, pomimo iż nie było ku temu żadnych podstaw, albowiem w niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia przekracza 50.000 zł; - art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c
Pomiędzy tymi żądaniami występuje natomiast formalne podobieństwo, bowiem przedmiotem sporu są roszczenia lub zobowiązania jednego rodzaju, oparte na jednakowej, a zatem nie tej samej, podstawie faktycznej i prawnej (art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SN z 28 lutego 1997 r., I CKN 31/97
postanowienie SN z 28 lutego 1997 r., I CKN 31/97, niepubl; postanowienie SN z 21 marca 1997 r., I PKN 61/97, OSNP 1998, nr 1 poz.
postanowienie SN z 21 marca 1997 r., I PKN 61/97
postanowienie SN z 28 lutego 1997 r., I CKN 31/97, niepubl; postanowienie SN z 21 marca 1997 r., I PKN 61/97, OSNP 1998, nr 1 poz.
postanowienie SN z 30 września 1998 r., I CKN 391/98
16; postanowienie SN z 30 września 1998 r., I CKN 391/98, nie publ; postanowienie SN z 22 marca 2002 r., I CZ 11/02, niepubl; wyrok SN z 11 stycznia 2007 r., II CSK 402/06, nie publ).
postanowienie SN z 22 marca 2002 r., I CZ 11/02
16; postanowienie SN z 30 września 1998 r., I CKN 391/98, nie publ; postanowienie SN z 22 marca 2002 r., I CZ 11/02, niepubl; wyrok SN z 11 stycznia 2007 r., II CSK 402/06, nie publ).
wyrok SN z 11 stycznia 2007 r., II CSK 402/06
16; postanowienie SN z 30 września 1998 r., I CKN 391/98, nie publ; postanowienie SN z 22 marca 2002 r., I CZ 11/02, niepubl; wyrok SN z 11 stycznia 2007 r., II CSK 402/06, nie publ).
II CSK 402/06
Supreme Court dismisses appeal as inadmissible for two plaintiffs and without merit for the third due to procedural defects.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CZ 92/09 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz SSN Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca) w sprawie z powództwa Prokuratora Okręgowego w G. działającego na rzecz A. Ł., R. N. i in. […] przeciwko R. W. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 lutego 2010 r., zażalenia pozwanego R. W. na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. akt V Ca (…), oddala zażalenie. Uzasadnienie Sąd Okręgowy w G. w sprawie z powództwa Prokuratora Okręgowego w G. i innych przeciwko R.

W. o zapłatę postanowieniem z dnia 25 czerwca 2009 r. odrzucił skargę kasacyjną pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 31 marca 2009 r., V Ca (…). W uzasadnieniu wskazał, że podana przez skarżącego wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekroczyła wymaganych progów kwotowych z art. 3982 § 1 k.p.c. i z tych względów skarga podlegała odrzuceniu. Zdaniem Sądu Okręgowego powodowie w niniejszej sprawie dochodzą od pozwanego zapłaty określonych kwot pieniężnych. Ich uprawnienia są odrębne, choć jednego rodzaju i oparte na jednakowej podstawie 2 faktycznej i prawnej.

Każdy z powodów dochodzi własnego odrębnego roszczenia, z tym że odbywa się to w ramach jednego procesu. Relacje, które między nimi zachodzą, zgodnie z treścią art. 72 § 1 k.p.c. stanowią przykład współuczestnictwa formalnego. W tym wypadku o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje nie łączna wartość przedmiotu sporu czy zaskarżenia ustalona jako suma wartości żądań poszczególnych współuczestników, lecz wartość przedmiotu zaskarżenia każdego roszczenia z osobna. W konsekwencji z uwagi na fakt, że wartość przedmiotu zaskarżenia w stosunku do każdego ze współuczestników jest niższa od ustawowego progu Sąd postanowił skargę odrzucić jako niedopuszczalną, na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. W zażaleniu na powyższe postanowienie pozwany zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie: - art. 3986 § 2 oraz art. 3982 § 1 k.p.c. polegające na bezpodstawnym odrzuceniu skargi kasacyjnej, pomimo iż nie było ku temu żadnych podstaw, albowiem w niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia przekracza 50.000 zł; - art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c. polegające na jego błędnym zastosowaniu i uznaniu, że w niniejszej sprawie między powodami zachodzi współuczestnictwo formalne, podczas, gdy w rzeczywistości zachodzi między nimi współuczestnictwo materialne.

Powołując się na te zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kwestią sporną, która ma istotne znaczenie dla oceny dopuszczalności wniesionej skargi kasacyjnej, jest rodzaj współuczestnictwa, które występuje po stronie powodowej w niniejszej sprawie. Sąd odwoławczy, który odrzucił skargę kasacyjną przyjął, że w sprawie po stronie powodowej występuje współuczestnictwo formalne, z kolei zdaniem skarżącego współuczestnictwo to ma charakter materialny. Współuczestnictwo materialne zachodzi wówczas, gdy kilka osób w jednej sprawie występuje w roli powodów lub pozwanych, zaś przedmiot sporu stanowią prawa lub obowiązki im wspólne lub oparte na tej samej podstawie faktycznej i prawnej (art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.).

Inaczej rzecz ujmując współuczestnictwo materialne zachodzi w takiej sytuacji, gdy pomiędzy podmiotami występującymi po tej samej stronie procesu istnieje określona więź prawna oparta na łączącym te podmioty stosunku prawnym. Ze współuczestnictwem materialnym mamy do czynienia również w takiej sytuacji, gdy stosunek prawny nie wiąże ze sobą współuczestników, nie zachodzi wspólność praw lub 3 obowiązków, natomiast jest jeden cel procesu, chodzi np. o zasądzenie jednego świadczenia, czy też ustalenie jednego stosunku prawnego.

W doktrynie trafnie podkreśla się, że w takiej sytuacji, dzięki jednemu celowi procesu występuje między współuczestnikami, nawet przy braku wiążącego ich stosunku prawnego „silne powiązanie materią procesu”. Z kolei w wypadku współuczestnictwa formalnego stosunek prawny nie wiąże ze sobą współuczestników, a nadto nie ma wspólnego celu procesu. Cel procesu jest indywidualnie wyodrębniony dla każdego współuczestnika. Można mówić o wielości celów procesu, czy też o wielości żądań, które są od siebie niezależne.

Pomiędzy tymi żądaniami występuje natomiast formalne podobieństwo, bowiem przedmiotem sporu są roszczenia lub zobowiązania jednego rodzaju, oparte na jednakowej, a zatem nie tej samej, podstawie faktycznej i prawnej (art. 72 § 1 pkt 2 k.p.c.). W niniejszej sprawie pomiędzy podmiotami występującymi po stronie powodowej nie występuje więź prawna wskazująca na istnienie współuczestnictwa materialnego. Nie występuje wielopodmiotowy stosunek prawny, który obejmowałby współuczestników i podmiot występujący po przeciwnej stronie procesu, nie zachodzi wspólność praw lub obowiązków, jak również nie występuje jeden wspólny dla wszystkich współuczestników cel procesu.

Każdy z występujących po stronie powodowej podmiotów, niezależnie od pozostałych wnosi o zasądzenie na jego rzecz konkretnej kwoty pieniężnej tytułem odszkodowania za szkodę jakiej doznał w wyniku bezprawnego zachowania się pozwanego. Niewątpliwie w tej sytuacji żądania są jednego rodzaju, a nadto występuje jednakowa podstawa faktyczna i prawna. Pozwany każdemu z powodów wyrządził szkodę działając w podobny sposób, a nawet w podobnych okolicznościach, przy czym podstawę prawną jego odpowiedzialności w każdym z tych przypadków stanowi art. 415 k.c. Nie ulega natomiast wątpliwości, że w wypadku współuczestnictwa formalnego powodów roszczenie każdego z nich podlega oddzielnej ocenie co do dopuszczalności skargi kasacyjnej (zob. np. postanowienie SN z 28 lutego 1997 r., I CKN 31/97, niepubl; postanowienie SN z 21 marca 1997 r., I PKN 61/97, OSNP 1998, nr 1 poz. 16; postanowienie SN z 30 września 1998 r., I CKN 391/98, nie publ; postanowienie SN z 22 marca 2002 r., I CZ 11/02, niepubl; wyrok SN z 11 stycznia 2007 r., II CSK 402/06, nie publ).

W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia liczona oddzielnie w stosunku do każdego ze współuczestników, nie osiągnęła wartości progowej (art. 3982 § 1 k.p.c.), co przesądza o niedopuszczalności skargi kasacyjnej względem wszystkich 4 podmiotów występujących po stronie powodowej, a w konsekwencji również o bezzasadności wniesionego zażalenia. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie z art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.