Supreme Court allows appeal reinstatement when hospitalization prevents timely filing and agent lacked notice.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court overturned the District Court's dismissal of an appeal, ruling that the lower court failed to consider all evidence regarding the appellant's hospitalization. The appellant argued she was hospitalized from January 15 to 27, 2009, preventing her from filing, while her husband, her appointed agent, only learned of the notice during her stay. The court held that requiring the agent to act before receiving notice was unreasonable, and since neither party could file within the statutory two-week window, the appeal must be reinstated.
Legislator headnote
AI generatedArt. 162 § 1, 2 k.p.c.; Art. 394 § 1 k.p.c.: The court must reinstate a missed appeal deadline if the party or their agent was prevented by force majeure or lack of notice from acting within the statutory period.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II CZ 80/09 POSTANOWIENIE Dnia 3 lutego 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca) SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa I. Ś. przeciwko J. P. o wpis prawa własności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 lutego 2010 r., zażalenia uczestniczki postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 10 kwietnia 2009 r., sygn. akt II Ca (…), uchyla zaskarżone postanowienie. Uzasadnienie Sąd Rejonowy w P. postanowieniem z dnia 27 stycznia 2009 r. odrzucił apelację uczestniczki J.
P. od wpisu, o którym zawiadomienie doręczono 7 stycznia 2009 r., jako wniesioną po terminie. We wniosku o przywrócenie terminu uczestniczka wskazała, że ciężko choruje, przebywała w szpitalu do 27 stycznia 2009 r. i nie była w stanie zapamiętać, kiedy otrzymała zawiadomienie o wpisie, a w konsekwencji mężowi, który prowadzi jej sprawy udzieliła błędnej informacji w tym zakresie. Do wniosku dołączyła karty informacyjne z leczenia szpitalnego, zaświadczenie z 2 lutego 2009 r., z którego między innymi wynika, że była hospitalizowana w styczniu 2009 r. oraz akt notarialny z dnia 28 listopada 2008 r., w którym udzieliła pełnomocnictwa swojemu mężowi między innymi do występowania w jej imieniu i na jej rzecz we wszystkich sprawach w sądzie. 2 Postanowieniem z dnia 13 lutego 2009 r.
Sąd Rejonowy przywrócił uczestniczce termin do wniesienia apelacji. Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2009 r. odrzucił apelację. Wskazał, że uczestniczka już w listopadzie 2008 r. udzieliła mężowi pełnomocnictwa do zastępowania jej przed sądami, a z dołączonych dokumentów nie wynika, by nie mógł on w przepisanym terminie podjąć odpowiednich czynności. Ponadto zauważył, że z załączonych kart leczenia szpitalnego oraz zaświadczenia nie można wyprowadzić wniosku, że uczestniczka nie mogła sama złożyć apelacji pomiędzy 7 a 21 stycznia 2009 r.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu Okręgowego, nie zachodziły podstawy do przywrócenia uczestniczce terminu do wniesienia apelacji. W zażaleniu uczestniczka zarzuciła naruszenia art. 162 § 1 i 2 k.p.c. i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest zasadne. Trafnie zarzucała skarżąca, że Sąd Okręgowy nie uwzględnił wszystkich dokumentów zaświadczających o niemożności dotrzymania terminu do wniesienia apelacji. Skarżąca wykazywała bowiem, że jej pobyt w szpitalu twał od 15 do 27 stycznia 2009 r., w tym czasie zatem, bez swojej winy, nie mogła dokonać czynności procesowych. Oceny tej nie zmienia fakt, że pomiędzy datą doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (7 stycznia), a datą przyjęcia do szpitala (15 stycznia) skarżąca mogła wnieść apelację.
Termin do wniesienia tego środka wynosi dwa tygodnie. Narzucanie stronie obowiązku dokonania tego w ciągu kilku dni poprzedzających pobyt w szpitalu oznaczałoby nieuzasadnione i niedopuszczalne skrócenie ustawowego terminu. Również fakt, że skarżąca ustanowiła pełnomocnika procesowego w osobie męża nie stanowił wystarczającej podstawy do uznania, że to właśnie ten pełnomocnik mógł i powinien dochować terminu. Takie wymaganie możnaby stawiać, gdyby to właśnie jemu, a nie samej stronie doręczono odpis orzeczenia z uzasadnieniem, tymczasem o tym fakcie pełnomocnik dowiedział się dopiero podczas pobytu skarżącej w szpitalu, w czasie gdy nie można było wymagać od niej podjęcia decyzji w przedmiocie wniesienia środka zaskarżenia.
Skoro zatem ani sama skarżąca, ani jej pełnomocnik nie mogli wnieść apelacji w terminie, jej odrzucenie nie było zasadne. Wobec powyższego orzeczono ja w sentencji na podstawie art. 3941 w związku z art. 39815 oraz art. 13 § 2 k.p.c. Uchylenie zaskarżonego orzeczenia oznacza, że sprawa 3 nadal się toczy. Brak było zatem podstaw do orzeczenia w przedmiocie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, złożonego przez adwokata z urzędu. O żądaniu tym rozstrzygnie Sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie.