Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I CZ 127/09 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for non-payment of court fees as inadmissible under closed statutory list.

Case Number I CZ 127/09
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Inadmissible
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the defendant's appeal requesting a waiver of the court fee for the cassation complaint. The defendant argued the appeal fell under Article 3941 § 1 point 2 of the Code of Civil Procedure, but the court found this provision only covers procedural costs, not court fees. Consequently, the appeal was declared inadmissible because it does not meet the closed list of decisions subject to cassation.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.; Art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821, art. 373 k.p.c.: Appeals against decisions regarding court fees are inadmissible as the closed statutory list of cassable decisions does not include such rulings.

Keywords

AI generated
cassation appeal court fees procedural costs closed list inadmissible appeal Code of Civil Procedure waiver of fees

Cited Legislation

AI generated
Art. 3941 § 1 i 2 k.p.c.
2 Postanowienia, od których przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego zostały szczegółowo wskazane w art. 3941 § 1 i 2 k.p.c., a katalog tych postanowień jest zamknięty.
Art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821, art. 373 k.p.c.
2 Postanowienia, od których przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego zostały szczegółowo wskazane w art. 3941 § 1 i 2 k.p.c., a katalog tych postanowień jest zamknięty.
Art. 98 § 1 k.p.c.
Jest to przekonanie oczywiście błędne, gdyż w przepisie tym mowa jest wyłącznie o kosztach procesu, a zatem o kosztach zdefiniowanych w art. 98 § 1 k.p.c. Tymczasem omawiane zażalenie dotyczy opłaty sądowej stanowiącej element kosztów sądowych.
art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c
Autor zażalenia (profesjonalny pełnomocnik) jest – jak się wydaje – przekonany, że podstawę tę stanowi przepis art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 98 § 1 k.p.c
Jest to przekonanie oczywiście błędne, gdyż w przepisie tym mowa jest wyłącznie o kosztach procesu, a zatem o kosztach zdefiniowanych w art. 98 § 1 k.p.c.
art. 373 k.p.c
39821 , art. 373 k.p.c.).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CZ 127/09 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Tadeusz Wiśniewski w sprawie z powództwa J. K. przeciwko N.(…) Wydawnictwu P.(…) Spółce z o.o. w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 stycznia 2010 r., na skutek zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt VI ACa (..), odrzuca zażalenie. Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem, został oddalony wniosek pozwanej spółki o zwolnienie od opłaty od skargi kasacyjnej. W zażaleniu pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia przez uwzględnienie wskazanego wniosku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wstępną kwestią jest odpowiedź na pytanie, czy zażalenie na opisane wyżej postanowienie Sądu Apelacyjnego jest w ogóle dopuszczalne. Negatywne rozstrzygnięcie tej kwestii przesądza bowiem o braku możliwości jego merytorycznego rozpoznania. 2 Postanowienia, od których przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego zostały szczegółowo wskazane w art. 3941 § 1 i 2 k.p.c., a katalog tych postanowień jest zamknięty. Autor zażalenia (profesjonalny pełnomocnik) jest – jak się wydaje – przekonany, że podstawę tę stanowi przepis art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. Jest to przekonanie oczywiście błędne, gdyż w przepisie tym mowa jest wyłącznie o kosztach procesu, a zatem o kosztach zdefiniowanych w art. 98 § 1 k.p.c. Tymczasem omawiane zażalenie dotyczy opłaty sądowej stanowiącej element kosztów sądowych. Z przedstawionych powodów, skoro Sąd Apelacyjny zażalenia, mimo oczywistej jego niedopuszczalności, nie odrzucił go, należało orzec, jak w sentencji (art. 3941 § 3. w zw. z art. 39821 , art. 373 k.p.c.).