Legislator Case Law & Legislation
IV CZ 90/09 AI generated

Supreme Court dismisses appeal on civil asset division due to insufficient case value and lack of Constitutional Court ruling.

Case Number IV CZ 90/09
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's rejection of a cassation complaint regarding a civil asset division case. The appellant argued that the statutory minimum value threshold for cassation violated constitutional rights, but the Supreme Court noted that only the Constitutional Court can declare laws unconstitutional. Consequently, the appeal was rejected because the appellant failed to provide a Constitutional Court ruling confirming the law's unconstitutionality.

Legislator headnote

AI generated

Art. 5191 § 2 k.p.c.; Art. 188 pkt 1 Konstytucji RP: The Supreme Court lacks jurisdiction to declare statutory provisions unconstitutional; only the Constitutional Court may rule on such matters, and the Supreme Court cannot initiate a constitutional question without genuine doubts regarding the norm's constitutionality.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility minimum case value threshold civil asset division constitutional review jurisdiction Constitutional Court ruling requirement

Cited Legislation

AI generated
Art. 5191 § 2 k.p.c.
Tymczasem, zgodnie z art. 5191 § 2 k.p.c. minimalna wartość przedmiotu zaskarżenia warunkująca dopuszczalność wniesienia skargi kasacyjnej w sprawach o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami, wynosi co najmniej sto pięćdziesiąt tysięcy złotych.
Art. 188 pkt 1 Konstytucji RP
Zgodnie z art. 188 pkt 1 Konstytucji o zgodności przepisu ustawy z Konstytucją orzeka Trybunał Konstytucyjny, a nie Sąd Najwyższy, którego kompetencje określone w art.
Art. 183 Konstytucji RP
188 pkt 1 Konstytucji o zgodności przepisu ustawy z Konstytucją orzeka Trybunał Konstytucyjny, a nie Sąd Najwyższy, którego kompetencje określone w art. 183 Konstytucji i nie obejmują orzekania o zgodności ustaw z Konstytucją.
Art. 193 Konstytucji RP
2 Konstytucji, skoro skarżąca nie przedstawiła orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego tę niezgodność, a Sąd Najwyższy nie znajduje podstaw do wystąpienia na podstawie art. 193 Konstytucji ze wskazanym przez skarżącą 3 pytaniem prawnym do Trybunału.
Art. 64 ust. 2 Konstytucji RP
nie narusza norm Konstytucji RP, a w szczególności art. 64 ust.
Art. 77 ust. 2 Konstytucji RP
Ponadto wniosła o spowodowanie skierowania do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego: „Czy art. 5191 § 2 k.p.c. nie narusza norm Konstytucji RP, a w szczególności art. 64 ust. 2 i art. 77 ust. 2."
Art. 398 § 14 k.p.c.
Wobec powyższego na podstawie art. 39814 w zw.
Art. 394 § 3 k.p.c.
Wobec powyższego na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
art. 5191 § 2 k.p.c
Tymczasem, zgodnie z art. 5191 § 2 k.p.c.
art. 188 pkt 1 Konstytucji
Zgodnie z art. 188 pkt 1 Konstytucji o zgodności przepisu ustawy z Konstytucją orzeka Trybunał Konstytucyjny, a nie Sąd Najwyższy, którego kompetencje określone w art.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV CZ 90/09 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Marek Sychowicz (przewodniczący) SSN Dariusz Zawistowski SSA Barbara Trębska (sprawozdawca) w sprawie z wniosku T.D. przy uczestnictwie E.D. o podział majątku wspólnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 grudnia 2009 r., zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 26 marca 2009 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni T.D. jako niedopuszczalną z uwagi na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarówno w apelacji jak i w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia określono na kwotę 111.872,99 zł. Tymczasem, zgodnie z art. 5191 § 2 k.p.c. minimalna wartość przedmiotu zaskarżenia warunkująca dopuszczalność wniesienia skargi kasacyjnej w sprawach o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami, wynosi co najmniej sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. W zażaleniu wnioskodawczyni, podnosząc naruszenie przepisów Konstytucji RP, tj. art. 64 ust. 2 oraz art. 77 ust. 2, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jako wydanego na podstawie sprzecznego z Konstytucją art. 5191 § 2 k.p.c. oraz o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Ponadto wniosła o spowodowanie skierowania do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego: „Czy art. 5191 § 2 k.p.c. nie narusza norm Konstytucji RP, a w szczególności art. 64 ust. 2 i art. 77 ust. 2."

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niezasadne. Sąd Okręgowy prawidłowo zastosował art. 5191 § 2 k.p.c. uznając, że niniejsza sprawa nie ma charakteru kasacyjnego, czego skarżąca nie kwestionuje. Poddaje ona natomiast w wątpliwość zgodność tego przepisu z Konstytucją RP. Zgodnie z art. 188 pkt 1 Konstytucji o zgodności przepisu ustawy z Konstytucją orzeka Trybunał Konstytucyjny, a nie Sąd Najwyższy, którego kompetencje określone w art. 183 Konstytucji i nie obejmują orzekania o zgodności ustaw z Konstytucją. Nie może być zatem skuteczny zarzut zażalenia powołujący się na niezgodność art. 5191 § 2 k.p.c. z art. 64 ust. 2 i art. 77 ust. 2 Konstytucji, skoro skarżąca nie przedstawiła orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego tę niezgodność, a Sąd Najwyższy nie znajduje podstaw do wystąpienia na podstawie art. 193 Konstytucji ze wskazanym przez skarżącą 3 pytaniem prawnym do Trybunału.

O potrzebie skorzystania z możliwości z art. 193 Konstytucji decydują bowiem rzeczywiste wątpliwości sądu, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, a nie wątpliwości podnoszone przez strony czy praktyczna doniosłość rozważanego problemu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 lutego 2008 r., II CSK 463/07, niepubl.). W ocenie zaś Sądu Najwyższego ograniczenie nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna, do spraw skomplikowanych, o znacznej wartości przedmiotu zaskarżenia nie budzi wątpliwości odnośnie do zgodności tego uregulowania z prawami obywatelskimi o jakich stanowią powołane w zażaleniu art. 64 ust. 2 i 77 ust. 2 Konstytucji RP.

Wobec powyższego na podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. orzeczono jak w sentencji postanowienia.