Supreme Court allows cassation appeal on labor law claims regarding cooperative surplus distribution exceeding the monetary threshold.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court overturned the District Court's dismissal of the plaintiffs' cassation appeal regarding a cooperative liquidation dispute. The plaintiffs argued their claims for surplus distribution and damages were linked to their employment relationship, while the lower court rejected the appeal based on the low monetary value of the claims. The Court held that because the cooperative's surplus functions as a derivative of labor remuneration, the claims fall under labor law and exceed the statutory threshold for cassation appeals.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 476 § 1 pkt 1 k.p.c.: Claims for cooperative surplus distribution are considered labor law claims if the surplus constitutes a derivative of remuneration, thereby permitting a cassation appeal despite the low monetary value.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CZ 59/09 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Marek Sychowicz (przewodniczący) SSN Wojciech Jan Katner (sprawozdawca) SSA Barbara Trębska w sprawie z powództwa J.S., K.S. oraz R.P. przeciwko A.K. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2009 r., zażalenia powodów na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt [...], uchyla zaskarżone postanowienie. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 25 maja 2009 r. Sąd Okręgowy w P. odrzucił skargę kasacyjną powodów J.S., K.S. i R.P. od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 16 stycznia 2009 r. w sprawie przeciwko A.K. o zapłatę.
Powodem odrzucenia skargi była wartość przedmiotu zaskarżenia, wynosząca w przypadku J.S. kwotę 13.678,68 złotych, K.S. – 12.349,30 złotych, a R.P. – 14.311,54 złotych. Z art. 3982 § 1 zd. 1 k.p.c. wynika, że niedopuszczalna jest skarga kasacyjna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych – niższa niż siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych, w sprawach zaś z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych – niższa niż dziesięć tysięcy złotych.
W zażaleniu powodów wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia ze zwolnieniem powodów od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego i z zasądzeniem kosztów. W uzasadnieniu powołano się na to, że sprawa dotyczy roszczeń majątkowych z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, z tytułu spółdzielczego stosunku pracy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarżący mają rację, że Sąd Okręgowy nie uzasadnił w zaskarżonym postanowieniu, dlaczego uznał roszczenia powodów, jako nie związane ze stosunkiem pracy. Jednym z powodów mogło być rozpoznawanie powództw skarżących w obu instancjach przed sądem powszechnym właściwym dla stosunków cywilnoprawnych, nie związanych z roszczeniami właściwymi dla prawa pracy. Z art. 476 § 1 k.p.c., mieszczącego się wśród przepisów o postępowaniach odrębnych wynika, jakie sprawy są uważane w postępowaniu cywilnym za należące do zakresu prawa pracy.
Wśród umieszczonych tam kilku typów spraw, na pierwszym miejscu znajduje się, podnoszony w zażaleniu jako argument za jego uwzględnieniem, pkt 1 w art. 476 § 1 k.p.c. Stanowi on, że sprawą z zakresu prawa pracy jest sprawa o roszczenia ze stosunku pracy lub z nim związane. Należało 3 zatem odpowiedzieć na pytanie, czy roszczenia powodów mieszczą się w tym zakresie. W zażaleniu nic się o tym nie mówi, odsyłając do odrzuconej skargi. Tymczasem z akt sprawy wynika, że w sprawie chodzi powodom o wypłacenie im przez likwidatora Spółdzielni Pracy udziału w funduszu rezerwowym, na który wpłacane były środki finansowe pochodzące z nadwyżki bilansowej oraz wypłacenie przez pozwaną jako likwidatora tej Spółdzielni odszkodowania za niedopełnienie obowiązków, które miały powodom wyrządzić szkodę w związku z nie wypłaceniem im środków z nadwyżki bilansowej.
Skarżący wiążą te roszczenia ze stosunkiem pracy, który łączył powodów ze zlikwidowaną Spółdzielnią, a to ze względu na ich członkostwo w tej Spółdzielni, powiązane z obligatoryjnym stosunkiem pracy (art. 182 § 1 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze, jedn. tekst: Dz. U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848 ze zm.). Należy jednak uznać, że ze stosunkiem pracy można łączyć tylko elementy wynagrodzenia lub im pochodne. W orzecznictwie Sądu Najwyższego jest reprezentowany pogląd, że jeżeli nadwyżka bilansowa stanowi element wynagrodzenia, to roszczenia członków spółdzielni o jej wypłatę są roszczeniami ze stosunku pracy (uchwała SN z dnia 23 lutego 1987 r.
III PZP 83/86, OSNC 1988, nr 5, poz. 58; także postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 26 lipca 1996 r. III APz 9/96, OSA 1998, nr 10, poz. 34). Powinno się zatem rozważyć wraz z innymi okolicznościami sprawy i przepisami obowiązującymi w zlikwidowanej Spółdzielni (statutem), czy roszczenia powodów nie należą do takiej właśnie kategorii spraw z zakresu prawa pracy. Charakterystyczną cechą spółdzielni pracy, wynikającą z Prawa spółdzielczego jest powiązanie członkostwa w spółdzielni z obowiązkiem pozostawania w stosunku pracy ze spółdzielnią.
Obowiązkowi świadczenia pracy odpowiada uprawnienie członka spółdzielni – pracownika do wynagrodzenia, a oprócz tego do świadczeń przewidzianych statutem i uchwałami spółdzielni, wynikających ze stosunku członkostwa w tej spółdzielni. Jeśli te świadczenia łączą się z wynagrodzeniem, jako jego uzupełniające elementy, to spełnione są przesłanki wskazane w art. 476 § 1 pkt 1 k.p.c. w części, którą ten przepis określa w słowach „lub z nim związane” i sprawa należy do kręgu spraw z zakresu prawa 4 pracy. Jeśli by tak się okazało, to również zostałaby spełniona przesłanka z art. 398 § 1 k.p.c. w odniesieniu do wielkości roszczeń majątkowych, od których dopuszczalne jest wniesienie skargi kasacyjnej przez każdego z powodów.
Niestety, kwestie te nie zostały zbadane wystarczająco przez Sąd Okręgowy i dlatego zażalenie należy uwzględnić. Mając powyższe na uwadze, rozstrzygnięto jak na wstępie na podstawie art. 39815 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 108 § 2 w związku z art. 39821 k.p.c.