Legislator Case Law & Legislation
IV CSK 374/09 AI generated

Supreme Court dismisses appeal as no legal issue exists regarding the validity of a lease contract.

Case Number IV CSK 374/09
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a municipality against a lease agreement. The municipality argued that the contract was void due to a missing item in the public auction inventory list under the Land Administration Act. The court found no objective legal uncertainty or obvious merit to the claim, noting that the omission did not invalidate the auction process. Consequently, the appeal was rejected, and the losing party was ordered to pay the costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless there is a significant legal issue, serious doubts in legal interpretation, or obvious merit, and in this case, the lack of a specific item in the auction inventory did not create such a situation.

Keywords

AI generated
cassation appeal lease contract validity public auction inventory Land Administration Act objective legal uncertainty clearly unfounded claim costs of proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została zatem wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
art. 3989 § 1 k.p.c
W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została zatem wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV CSK 374/09 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa L. Spółki z o.o. z siedzibą w Z. przeciwko Gminie Miejskiej w Z. o wydanie przedmiotu dzierżawy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 listopada 2009 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 19 lutego 2009 r., 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie 2 Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jako uzasadnienie do przyjęcia skargi do rozpoznania w pierwszym rzędzie skarżąca gmina wskazuje na potrzebę wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości.

Chodzi zwłaszcza o art. 35 ust. 2 pkt 1 u.g.n., w którym zawarty jest katalog informacji, jakie mają się znaleźć w wykazie nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży (pozostałe wskazywane w skardze przepisy mają jedynie związek pośredni z problemem prawnym na tym tle). Skarżąca domaga się od Sądu Najwyższego określenia, czy przepis ten ma charakter ius cogens i w konsekwencji, czy umowa zawarta z jego naruszeniem jest bezwzględnie nieważna. Skarżąca nie podaje dowodów świadczących o istnieniu wątpliwości interpretacyjnych, jakie miałyby tu istnieć.

W szczególności nie powołuje rozbieżnego orzecznictwa. Nie budzi wątpliwości, po pierwsze, obowiązek zbywania nieruchomości w drodze publicznego przetargu, oraz, po drugie, co do zasady, konieczność przestrzegania informacji wyszczególnionych w art. 35 ust. 2 u.g.n. Obowiązek sporządzenia pełnego wykazu nie ma na celu ułatwienia organizującemu przetarg kwestionowania umów, a raczej zabezpieczenie praw osób biorących udział w przetargu. Trudno zatem pozwalać na kwestionowanie ważności zawartej w wyniku prawidłowego przetargu umowy tylko dlatego, że w opisie przed przetargiem zabrakło jednego elementu.

Chodzi zresztą o oznaczenie nieruchomości z księgi wieczystej, podczas gdy było wiadome, jaka nieruchomość jest przedmiotem przetargu. Stwierdzić zatem trzeba, że nie ma wątpliwości interpretacyjnych na tle art. 35 ust. 2 u.g.n., a ściślej - wątpliwości skarżącego mają znaczenie subiektywne. Dalej jako uzasadnienie przyjęcia skargi do rozpoznania wskazuje się na jej oczywistą zasadność. Po pierwsze, ma ona wyrażać się w tym, że czynność prawna będąca podstawą roszczenia powódki jest bezwzględnie nieważna. Na tle stanu faktycznego sprawy można oczywiście zasadnie podważać ważność rzeczonej czynności, ustalenie jej nieważności nie jest jednak oczywiste, 3 a wymaga kompleksowej analizy konkretnej sprawy.

Nie da się tego stwierdzić bez merytorycznego rozpoznania sprawy, a zatem nawet gdyby w tej kwestii przyznać rację skarżącemu, to na pewno nie jest to dowód na oczywistą zasadność skargi. Okoliczność bowiem, że podstawą roszczenia jest bezwzględnie nieważna czynność prawna nie świadczy per se o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona, o ile stwierdzenie tej nieważności bezwzględnej nie byłoby oczywiste. Za oczywistą zasadnością skargi ma też przemawiać nieustalenie przez Sąd Apelacyjny przedmiotu kwestionowanej umowy.

Wywody w tym zakresie zawarte w skardze są bez wątpienia polemiką ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego, lecz same jednoznacznie nie przesądzają o oczywistej zasadności skargi. Wreszcie skarżąca wskazuje, że skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ sądy meriti orzekły ponad żądanie. Twierdzenie to nie trafne, a na pewno nie jest oczywiście zasadne. Sądy jedynie zinterpretowały przedmiot umowy między stronami i przyjęły, że pozew dotyczy tego przedmiotu umowy. Można rozważać, czy jest to wyjście ponad żądanie powoda, lecz na pewno nie da się tego uznać za oczywistą wadliwość kwestionowanego rozstrzygnięcia.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została zatem wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. /tp/ db