Supreme Court dismisses appeal for legal review of final order due to lack of proven damage.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the appellant's complaint seeking to declare a final court order inconsistent with the law. The appellant argued that the lower court's decision improperly barred further appellate review of the first-instance ruling, violating procedural and constitutional rights. The court held that since the first-instance decision remained unchallenged and binding, the appellant failed to demonstrate the required legal damage under the Civil Procedure Code, rendering the appeal inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedart. 4241 § 1 k.p.c.; art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for review of a final order is inadmissible if the party cannot prove that the order caused damage by depriving them of the opportunity to challenge the underlying first-instance decision, which remains binding and unchallenged.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 62/09 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz w sprawie ze skargi W.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 czerwca 2007 r., sygn. akt [...] w sprawie z wniosku Z.N. i T.N. przy uczestnictwie W.K., S.K. i J.K. o zniesienie współwłasności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2009 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2007 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił apelację uczestniczki postępowania W.K. od postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 20 lutego 2007 r. w sprawie o zniesienie współwłasności.
Uczestniczka postępowania W.K. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyżej postanowienia Sądu Okręgowego, zarzucając naruszenie prawa procesowego – art. 368 § 1 k.p.c. w związku z art. 3701 k.p.c. i art. 373 k.p.c., art. 176 ust. 1 Konstytucji i art. 177 Konstytucji, a także naruszenie art. 5 k.c. w związku z art. 206 k.c. i art. 207 k.c., art. 211 k.c., art. 212 k.c. i art. 3571 k.c. Skarżąca stwierdziła, że podłożem niniejszej skargi jest bezzasadne pozbawienie i uniemożliwienie kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu I instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje wtedy, gdy przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem stronie wyrządzona została szkoda. Zaskarżone postanowienie – jak słusznie wywodzi skarżąca - zamknęło uczestniczce postępowania tylko możliwość kontroli instancyjnej (apelacyjnej) postanowienia sądu pierwszej instancji. W konsekwencji istnieje postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 20 lutego 2007 r., korzystające z waloru prawomocności i powagi rzeczy osądzonej (art. 365 k.p.c. i 366 k.p.c.).
Nie zostało ono zakwestionowane również w tej skardze, zatem nie może podlegać jakiejkolwiek weryfikacji w sprawie skargowej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2006 r., V CNP 86/06, OSNC 2007/3/47). Należy podkreślić, że skarżąca – w następstwie procesowego ukształtowania swojej skargi – została pozbawiona możliwości dowodzenia, że wynik postępowania odwoławczego byłby dla niej korzystny. Sąd Najwyższy nie ma uprawnienia do zastępowania sądu drugiej instancji i rozstrzygania, jakiej treści orzeczenie odwoławcze powinno zapaść w następstwie nie odrzucenia apelacji 3 (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CNP 79/05, niepubl.).
Zaskarżając jedynie postanowienie o odrzuceniu apelacji, skarżąca nie uprawdopodobniła, gdyż nie mogła uprawdopodobnić, powstania szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Mając powyższe na względzie, należało skargę odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).