Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency due to failure to prove damages under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging a final eviction judgment for failure to meet statutory requirements. The appellant alleged a violation of the Civil Code but failed to substantiate the specific damages caused by the ruling as mandated by law. Consequently, the court ruled that the appeal was inadmissible because it lacked the necessary proof of harm and demonstrated a misunderstanding of the extraordinary remedy's purpose.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.: An appeal for legal inconsistency is inadmissible if the appellant fails to substantiate the damages caused by the final judgment, as each requirement under Art. 4245 § 1 k.p.c. is independent and mandatory.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 54/09 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz w sprawie ze skargi A.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 września 2008 r., sygn. akt [...] w sprawie z powództwa A.Ś. przeciwko P.W. i A.K. o opróżnienie lokalu mieszkalnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 października 2009 r., 1.) odrzuca skargę; 2.) nie obciąża skarżącej kosztami postępowania skargowego. 2 Uzasadnienie Prawomocnym wyrokiem z dnia 29 września 2008 r. Sąd Okręgowy w W., na skutek apelacji pozwanych P.W. i A.K., zmienił wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 22 lutego 2008 r. w sprawie o opróżnienie lokalu mieszkalnego. Wyrok Sądu Okręgowego pozwana A.K. zakwestionowała skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Domagała się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego i oddalenie powództwa o eksmisję. W skardze zarzuciła rażące naruszenie art. 222 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia, wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne oraz wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe – także uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy.
Każde z wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny, co oznacza, że powinno być spełnione samodzielnie, a skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest brakiem nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. W skardze wniesionej przez pełnomocnika pozwanej nie uprawdopodobniono rozmiaru poniesionych szkód, ponieważ skarżąca stwierdziła jedynie, że „wskutek wydania zaskarżonego wyroku doszło do utraty przez pozwanych uprawnienia do korzystania z mieszkania”.
Przesłanka uprawdopodobnienia szkody jest spełniona, jeżeli skarżąca wykaże jej rodzaj i realny rozmiar (por. postanowienie z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05 OSNC 2006, nr 1, poz. 16). Niezbędne jest przeprowadzenie 3 odpowiedniego wywodu wskazującego na czas powstania szkody oraz na istnienie związku przyczynowego między nią, a wydaniem objętego skargą prawomocnego orzeczenia (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141). Wniesiona skarga takiego wywodu nie zawiera.
Należy także stwierdzić, że wywiedziona przez pełnomocnika pozwanej skarga jest wyrazem niezrozumienia tej instytucji, świadczy o tym sformułowany wniosek o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia sądu pierwszej instancji. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i nie może być traktowana wyłącznie jako środek prowadzący do dochodzenia roszczeń przez stronę niezadowoloną z rozstrzygnięcia sądu. Należało w konsekwencji odrzucić skargę i orzec o kosztach postępowania skargowego (art. 4248 § 1 k.p.c. oraz art. 102 k.p.c.).