Supreme Court dismisses bankruptcy appeal as inadmissible due to clear prohibition on contradicting court findings.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint against a final bankruptcy ruling, declaring it inadmissible under the explicit prohibition of contradicting court findings. The appellant argued that the lower court ignored established facts, violating specific bankruptcy and civil procedure articles. The court rejected this, noting the clear statutory ban on such contradictions and ordered the legal aid lawyer to pay costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4244 ust. 2 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.; Art. 13 ust. 1, 2 Prawa upadłościowego; Art. 31 Prawa upadłościowego; Art. 233, 378 § 1 k.p.c.; A party's appeal cannot contradict the court's established findings when explicitly prohibited by law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III CNP 42/09 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Antoni Górski w sprawie z wniosku wierzyciela M.K. o ogłoszenie upadłości "P" sp. z o.o. , na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 października 2009 r., na skutek skargi upadłej "P." sp. z o.o. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt [...], I. odrzuca skargę. II. nakazuje wypłacić radcy prawnemu W.M. z kasy Sądu Okręgowego w K. kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł. powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej upadłemu z urzędu. 2 Uzasadnienie Skarżący wskazał, że jego zdaniem, prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 20 lutego 2008 r. jest sprzeczne z art. 13 ust. 1 i 2, art. 31 Prawa upadłościowego i naprawczego oraz art. 233 w zw. z art. 378 § 1 k.p.c. Treść skargi prowadzi do wniosku, że podstawą jej konstrukcji jest zanegowanie poczynionych przez Sąd ustaleń, co jest niedopuszczalne z mocy wyraźnego zakazu ustanowionego w art. 4244 zdanie drugie k.p.c. Dlatego skarga podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna (art. 4248 § 1 k.p.c.).
Postanowienie o przyznaniu kosztów uzasadniają § 15 w zw. z § 10 pkt 5 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.). Sąd Najwyższy uznał, że autorowi skargi należy się wynagrodzenie, mimo jej odrzucenia, gdyż sporządził skargę na wyraźne życzenie mocodawcy i to w sytuacji, kiedy poprzednio wyznaczona radca odmówiła sporządzenia takiej skargi, nie znajdując podstaw do jej wniesienia.