Supreme Court dismisses appeal for retrial when the alleged ground for retrial factually does not exist. The court ruled that a claim for retrial must be based on a ground that actually exists in the case. The appeal was rejected because the plaintiff failed to prove the loss required for the claim. The court held that the appeal was not based on a statutory ground for retrial. The court dismissed the appeal and awarded costs to the opposing party. The court found the retrial ground was factually absent. The court ruled the appeal lacked a statutory basis for retrial. The court dismissed the appeal due to lack of statutory grounds. The court rejected the appeal as the retrial ground did not exist. The court dismissed the appeal because the retrial ground was factually absent.

Sygn. akt IV CZ 57/09 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Irena Gromska-Szuster SSN Krzysztof Strzelczyk ze skargi powoda o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt [...] w sprawie z powództwa M.W. przeciwko Agencji Mienia Wojskowego o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 września 2009 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie i przyznaje adwokatowi W.W. od Skarbu Państwa Sądu Apelacyjnego kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) zł, powiększoną o stosowną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu zażaleniowym. 2 Uzasadnienie Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2009 r. odrzucił skargę powoda M.W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem tegoż Sądu z dnia 26 stycznia 2006 r., oddalającym apelację skarżącego od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 21 września 2005 r., oddalającego powództwo przeciwko Agencji Mienia Wojskowego o zapłatę.

Sąd Apelacyjny stwierdził, że powołanie się przez skarżącego na pismo pozwanej Agencji z dnia 27 listopada 2001 r., mające – w jego ocenie – wskazywać na fakt popełnienia przestępstwa przez osobę prowadząca przetarg, nie może być uznane za oparcie skargi na ustawowej podstawie wznowienia postępowania, o której mowa w art. 403 § 2 k.p.c. Powództwo M.W. zostało oddalone wyłącznie z tej przyczyny, że nie udowodnił on rozmiaru poniesionej szkody. Sądy obu instancji uznały natomiast, że zachowanie pozwanego, polegające na nie dopuszczeniu powoda do przetargu, było działaniem oczywiście bezprawnym.

Okoliczność podniesiona w skardze i mający ją potwierdzać dowód nie mogą mieć zatem wpływy na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego Sąd Apelacyjny wskazał, że powód uchybił również terminowi do wniesienia skargi, gdyż o powołanym w niej piśmie dowiedział się z końcem 2006 r., zaś skargę wniósł 25 lutego 2009 r. W zażaleniu na powyższe postanowienie powód wniósł o jego uchylenie, zarzucając Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 403 § 2 i art. 407 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zasadniczą przyczyną odrzucenia skargi powoda było stwierdzenie przez Sąd Apelacyjny, że nie została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia postępowania. W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje zapatrywanie, zgodnie z którym, samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401-403 k.p.c. nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Skarga o wznowienie postępowania podlega więc odrzuceniu także 3 wtedy, gdy wskazana w niej podstawa faktycznie nie występuje (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 lipca 2005 r., IV CO 6/05; z dnia 21 września 2007 r., V CZ 88/07, niepubl.; z dnia 16 października 2007 r., V CO 27/07, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., III CSK 56/07, niepubl.).

Do poglądu tego, aprobowanego przez skład orzekający, nawiązał Sąd Apelacyjny w zaskarżonym postanowieniu, stwierdzając, że jakkolwiek skarżący powołał się na podstawę wznowienia postępowania przewidzianą 403 § 2 k.p.c., to oczywiste jest, że podstawa ta w rzeczywistości nie występuje. Wbrew odmiennemu zapatrywaniu skarżącego, ocenę tę, biorąc pod uwagę przesłanki, na których została oparta, trzeba uznać za trafną. Nie ulega bowiem wątpliwości, że podniesiona w skardze okoliczność faktyczna została przesądzona w postępowaniu przed Sądami obu instancji na korzyść skarżącego.

Nie może ona mieć wpływu na wynik sprawy, skoro na treści zaskarżonego wyroku zaważyło jedynie niewykazanie przez skarżącego poniesionej szkody. Podniesiony w zażaleniu zarzut obrazy art. 403 § 2 k.p.c. całkowicie pomija, że wskazana w skardze podstawa wznowienia w żaden sposób nie odnosi się do tej istotnej przesłanki rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Zamierzonego skutku nie mógł też odnieść zarzut naruszenia art. 407 § 1 k.p.c. Stwierdzenie, że skarga nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia postępowania czyni zbędnym rozważanie, czy ten środek zaskarżenia wniesiony został w terminie.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39414 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji, rozstrzygając o kosztach postępowania zażaleniowego w oparciu o art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 19, § 6 pkt 7 i § 13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokacki oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348).