Supreme Court dismisses creditor's appeal as no legal damage resulted from the rejection of their claim.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the creditor's appeal against a final order rejecting their claim in bankruptcy proceedings. The creditor argued that the lower court's decision prevented them from having their claim recognized, causing financial loss. The court ruled that no legal damage occurred because the creditor's loss stemmed directly from the initial rejection of the claim, not from the subsequent procedural order.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 361 k.c.: A legal appeal is inadmissible if the final decision did not cause the specific damage alleged by the appellant, as the causal link between the decision and the loss must be direct and exclusive.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CNP 44/09 POSTANOWIENIE Dnia 6 lipca 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Iwona Koper w sprawie ze skargi „E. B. M.” SA z siedzibą w W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 4 grudnia 2008 r., w sprawie w postępowaniu upadłościowym D. D. Spółki z o.o. w T. o uznanie wierzytelności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 lipca 2009 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 29 października 2008 r. Sędzia Komisarz odrzucił zażalenie wierzyciela E. B.
M. S.A. w W. na postanowienie z dnia 18 września 2008 r., którym odrzucony został sprzeciw od postanowienia odmawiającego uznania jego wierzytelności w uzupełniającej liście. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2008 r., zaskarżonym obecnie wniesioną skargą o stwierdzenie jego niegodności z prawem, Sąd Rejonowy w T. oddalił zażalenie wierzyciela na to postanowienie. W skardze wierzyciel zarzucił naruszenie, przez błędną interpretację, przepisów art. 224 w zw. z art. 229 prawa upadłościowego i naprawczego (dalej jako p.u.n.), w zw. z art. 397 § 2 i art. 394 § 2 k.p.c. oraz art. 220 w zw. z art. 229 p.u.n. w zw. z art. 394 § 2 i art. 357 § 1 k.p.c. wskazując wymienione przepisy jako te, z którymi sprzeczne jest zaskarżone postanowienie.
Uprawdopodobniając wyrządzenie szkody spowodowanej przez wydanie zaskarżonego postanowienia wskazał, że uniemożliwiło ono zaspokojenie skarżącego w postępowaniu upadłościowym upadłego D. D. Spółka z o. o. w T., gdzie zgłosił on swoją wierzytelność i w całości ją potracił z zobowiązaniem wobec upadłego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje gdy na skutek jego wydania stronie została wyrządzona szkoda (art. 4241 § 1 k.p.c.). Skarżący wniósł skargę od prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego, które zamknęło drogę do dokonania kontroli odmowy uznania zgłoszonej przez niego wierzytelnością, jednak nie było źródłem wskazanej w skardze szkody. Nie jest możliwe zaakceptowanie przyjętego w zażaleniu, lecz nie dającego się zweryfikować założenia, że sprzeciw skarżącego zastałby uwzględniony, gdyż kwestia ta nie podlega ocenie Sądu Najwyższego w niniejszym postępowaniu skargowym.
Wskazana przez skarżącego szkoda mogła mieć źródło jedynie w odmowie uznania jego wierzytelności zaskarżonej kolejno sprzeciwem, a następnie 3 odrzuconym przez Sąd Rejonowy zażaleniem na postanowieniem o jego odrzuceniu. Tylko bowiem między wydaniem tego orzeczenia, a szkodą polegającą na niemożności zrealizowania objętej nim wierzytelności zachodzi adekwatny związek przyczynowy (art. 361 k.c.). Nie została tym samym wypełniona przesłanka z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., co powoduje niedopuszczalność skargi, podlegającej odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. md