Cassation appeal dismissed as inadmissible because disputed property value under 150,000 PLN threshold. Appeal rejected due to procedural bar under Polish Civil Procedure Code. Court upheld lower court's property division ruling. Appeal dismissed as inadmissible due to property value below statutory threshold. Court rejected appeal based on procedural bar under Civil Procedure Code. Appeal dismissed because disputed asset value fell below 150,000 PLN limit. Court upheld lower court decision on property division appeal. Appeal dismissed as inadmissible due to value threshold violation. Court rejected cassation appeal based on statutory inadmissibility rule. Appeal dismissed because disputed value did not meet 150,000 PLN requirement.

Sygn. akt I CSK 117/09 POSTANOWIENIE Dnia 9 lipca 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku B. R. przy uczestnictwie S. R. o podział majątku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 lipca 2009 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 czerwca 2008 r., odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od uczestnika postępowania na rzecz wnioskodawczyni kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 Uzasadnienie Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 4 grudnia 2007 r. dokonał podziału majątku wspólnego byłych małżonków B.

R. i S. R. Spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego o wartości 350.000,00 zł przyznał na własność B. R., a papiery wartościowe i obligacje znajdujące się w BRE Banku S.A. w Warszawie oraz środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych prowadzonych przez BGŻ S.A. w Warszawie przyznał na własność S. R. Ustalił, że S. R. poczynił nakłady z majątku odrębnego na majątek wspólny w kwocie 143.500,00 zł. Zasądził od B. R. na rzecz S. R. tytułem spłaty kwotę 217.436,21 zł. Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 3 czerwca 2008 r., oddalił apelację uczestnika S. R.

W skardze kasacyjnej uczestnik postępowania, powołując się na zarzuty naruszenia art. 32 § 2 pkt 2 i art. 33 pkt 3 k.r.o. w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną z dniem 17 czerwca 2004 r., art. 379 pkt 5 k.p.c., art. 382 w zw. z art. 328 § 2, art. 233, art. 228 i art. 213, art. 229 i art. 230 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 5191 § 2 k.p.c., dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej między małżonkami zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia. Jeżeli wartość ta jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych, skarga kasacyjna w tych sprawach jest niedopuszczalna. Sprawy o podział majątku wspólnego po ustaniu małżeńskiej wspólności majątkowej, podobnie jak pozostałe tzw. sprawy działowe (o dział spadku, o zniesienie współwłasności) skupiają wiele różnorodnych kwestii prawnych oraz dotyczą zróżnicowanych, często sprzecznych, interesów majątkowych uczestników.

Z natury tych spraw wynika jednak, że interesy poszczególnych uczestników postępowania ograniczają się - w wymiarze majątkowym - do wysokości udziałów 3 w poddawanym podziałowi majątku. Z tego względu w orzecznictwie przyjmuje się, że w wypadku zaskarżania postanowienia co do istoty sprawy, na podstawie którego sąd dokonał podziału majątku wspólnego (działu spadku, zniesienia współwłasności), wartość przedmiotu zaskarżenia wyznacza z reguły nie wartość całego dzielonego majątku, ale wartość konkretnego interesu (roszczenia, żądania) lub składnika majątkowego, którego środek odwoławczy dotyczy.

Oznacza to, że w wymienionych sprawach wartość przedmiotu zaskarżenia w zasadzie nie może przekraczać wartości udziału należącego do uczestnika wnoszącego kasację. Tylko wyjątkowo, gdy uczestnik podważa samą zasadę podziału albo gdy zaskarża rozstrzygnięcie dotyczące roszczeń dochodzonych z tytułu posiadania rzeczy wspólnej lub tytułem zwrotu pożytków albo rozliczenia nakładów, wartość przedmiotu zaskarżenia może być wyższa niż wartość jego udziału (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2003 r., III CZ 153/02, OSNC 2004, nr 4, poz. 60 oraz z dnia 24 lipca 2008 r., IV CZ 53/08, nie publ.).

Oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o podział majątku wspólnego (tak jak w sprawach działowych) jest ściśle związane z wynikami postępowania w tych sprawach i podlega kontroli sądu w ramach badania, czy zachowane zostały wymagania formalne środka odwoławczego, a skargi kasacyjnej w szczególności. O wartości przedmiotu zaskarżenia nie przesądza bowiem ani wartość majątku, ani wartość udziału wnoszącego środek odwoławczy. Wartość tę określa natomiast zakres kwestionowanego rozstrzygnięcia. Może zatem sprowadzać się do różnicy wysokości oczekiwanej i zasądzonej dopłaty (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2002 r.

II CZ 25/02, nie publ.) Uczestnik wskazał, że na wartość przedmiotu zaskarżenia wynoszącą 172.612 zł składają się kwoty nakładów z majątku odrębnego uczestnika postępowania na majątek wspólny i nieuwzględnione przez Sąd udziały w majątku wspólnym, a wśród nich kwota 122.500 zł, jako nakład uczestnika na mieszkanie (kwota wypłacona z jego rachunku maklerskiego stanowiąca 35% ceny mieszkania). Kwota ta, stanowiąca znaczną część wskazanej przez uczestnika wartości przedmiotu zaskarżenia, została już raz rozliczona przez sądy rozpoznające sprawę jako nakład z majątku odrębnego uczestnika na majątek 4 wspólny.

Zaliczenie tej kwoty, zasądzonej przecież na rzecz uczestnika, do wartości przedmiotu zaskarżenia, która to wartość ma wyrażać zakres kwestionowanego rozstrzygnięcia, umożliwia osiągnięcie określonego w art. 5191 § 2 k.p.c. pułapu. Stanowi zatem niedopuszczalną próbę podwyższenie wartości przedmiotu zaskarżenia wyłącznie w celu spełnienia ustawowego wymogu. Wskazana wartość przedmiotu zaskarżenia nie jest wiążąca ani dla sądu drugiej instancji, ani dla Sądu Najwyższego. Mogą one poddać ją weryfikacji na podstawie akt sprawy z pominięciem zasad określonych w art. 25 i 26 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 24 maja 2001 r., IV CZ 20/01, niepubl., z dnia 21 listopada 2001 r., I CZ 152/01, nie publ. i z dnia 6 listopada 2002 r., III CZ 98/02, OSNC 2004, nr 1, poz. 11).

Mając na uwadze, że ustalona w wyniku tej weryfikacji wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną nie przekracza progu określonego w art. 5191 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji. jz