Supreme Court dismisses appeal against final judgment due to lack of proven damage and procedural bar.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the plaintiff's complaint challenging a final order dismissing an appeal. The plaintiff argued that the lower court's decision violated constitutional rights and specific agricultural laws, claiming financial loss from the unfavorable judgment. The court dismissed the claim because the challenged order was merely procedural, leaving the substantive judgment unchallenged, and the plaintiff failed to prove actual damage caused by the procedural ruling.
Legislator headnote
AI generatedArt. 365, 366 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c. A party cannot challenge a procedural order that closes the possibility of reviewing a final judgment without proving specific damage, as the court cannot substitute its own assessment of the merits of the underlying case.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 25/09 POSTANOWIENIE Dnia 8 czerwca 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz w sprawie ze skargi Agencji Nieruchomości Rolnych o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt [...] w sprawie z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych przeciwko A.B. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 czerwca 2009 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 15 lipca 2008 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił apelację powódki Agencji Nieruchomości Rolnych od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie o zapłatę. Powódka wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem tego postanowienia, powołując się na naruszenie prawa materialnego - art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 5 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, art. 94 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, art. 3 ust. 4 i art. 4 ust. 1 ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W rozpoznawanej sprawie istotne jest to, że zakwestionowano orzeczenie formalne Sądu II instancji, które zamknęło skarżącej tylko możliwość kontroli instancyjnej (apelacyjnej) wyroku Sądu l instancji. W konsekwencji istnieje wyrok Sądu Rejonowego z dnia 31 stycznia 2008 r. (sygn. akt I C 327/07), korzystający z waloru prawomocności i powagi rzeczy osądzonej (art. 365 i 366 k.p.c.). Nie został on zakwestionowany również w tej skardze, zatem nie może podlegać jakiejkolwiek weryfikacji w sprawie skargowej. Skarga powódki nie spełnia także istotnego wymagania, przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy.
Skarżąca podała, że szkoda, jaką poniosła, to wartość przedmiotu sporu, a dowody na poniesienie tej szkody to niekorzystne dla niej rozstrzygnięcia sądów. Należy zauważyć, że skarżąca - w następstwie procesowego ukształtowania swojej skargi - została pozbawiona możliwości dowodzenia, że wynik postępowania odwoławczego byłby dla niej korzystny. Sąd Najwyższy nie może zastępować sądu drugiej instancji i rozstrzygać, jakiej treści orzeczenie odwoławcze powinno zapaść w następstwie nieodrzucenia apelacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2006 r.
V CNP 86/06; OSNC 2007, nr 3, poz. 47). Zaskarżając jedynie 3 postanowienie o odrzuceniu apelacji strona skarżąca nie uprawdopodobniła, gdyż nie mogła uprawdopodobnić, powstania szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Należy także zauważyć, że Sąd Okręgowy słusznie odrzucił apelację powódki z powodu jej nieopłacenia, ponieważ Agencja Nieruchomości Rolnych w wyniku zmiany przepisów nie korzystała z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawach cywilnych. Zgodnie bowiem z art. 133 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2005, Nr 167, poz. 1398 ze zm.
– ustawa weszła w życie 2 marca 2006 r.), w ustawie z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2004 r. Nr 208, poz. 2128 i Nr 281, poz. 2772 oraz z 2005 r. Nr 132, poz. 1110 i nr 163, poz. 1362) w art. 26a uchyla się ust.
3. Uchylony ust. 3 art. 26a stanowił, że Agencja nie ma obowiązku uiszczania opłat w sprawach cywilnych dotyczących mienia stanowiącego Zasób oraz w sprawach, o których mowa w przepisach o kształtowaniu ustroju rolnego. Z tych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.