Supreme Court dismisses appeal for eviction order as property rights case regardless of personal rights claim.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiffs' appeal against the district court's rejection of their eviction claim due to the low value of the dispute. While plaintiffs argued the case protected personal rights and should be admissible regardless of value, the court held that eviction proceedings inherently involve property interests. Consequently, the court ruled that such cases fall under property rights categories, making the appeal inadmissible under the relevant procedural code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: Eviction proceedings are classified as property rights cases irrespective of the underlying factual basis, rendering appeals inadmissible when the disputed value falls below the statutory threshold.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CZ 32/09 POSTANOWIENIE Dnia 23 kwietnia 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Iwona Koper (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Zbigniew Kwaśniewski SSN Dariusz Zawistowski w sprawie z powództwa J. H. i A. S. przeciwko R. S. o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 kwietnia 2009 r., zażalenia powódek na postanowienie Sądu Okręgowego w L. z dnia 16 lutego 2009 r., oddala zażalenie i nie obciąża powódek kosztami postępowania zażaleniowego na rzecz pozwanego.
Uzasadnienie 2 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w L. odrzucił skargę kasacyjną powódek od wyroku tego Sądu, który na skutek apelacji pozwanego zmienił wyrok Sądu Rejonowego w L. i oddalił powództwo o nakazanie pozwanemu opuszczenia lokalu mieszkalnego, jako niedopuszczalną z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia, wskazaną zarówno w apelacji jak i skardze kasacyjnej na kwotę 900 zł (art. 3986 § 2 w zw. z art. 3982 § 1 k.p.c.). W zażaleniu powódki zarzuciły błędne przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że ich powództwo zmierza do ochrony praw majątkowych, co sprawę kwalifikuje jako sprawę o prawa majątkowe w rozumieniu art. 3982 § 1 k.p.c., podczas gdy służy ono ochronie praw osobistych, a w tej sytuacji dopuszczalność wniesionej skargi kasacyjnej nie jest zależna od wartości przedmiotu zaskarżenia.
Wnosiły o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zażalenie jest nieuzasadnione. Trafnie wskazał Sąd Okręgowy, że zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury sprawy o opróżnienie lokalu należą do kategorii spraw o charakterze majątkowym (m. innymi postanowienia SN z dnia: 30 listopada 2004 r., IV CZ 166/04, 9 lutego 2005 r., 30 listopada 2005 r., III CZ 95/05, 6 października 2006 r., V CZ 67/06, nie publ.). Taka ich kwalifikacja jest niezależna od podstawy faktycznej żądania. Nie może więc odnieść skutku zarzut, że żądanie powódek opróżnienia lokalu przez pozwanego, oparte na przesłankach z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (t. jedn.
Dz. U. 2005 r., Nr 31, poz. 266) kwalifikuje sprawę jako sprawę o prawa niemajątkowe, gdyż realizowane przez nie prawo niewątpliwe wpływa na stosunki majątkowe stron. Z tych względów orzeczono jak w sentencji, odstępując od obciążania powódek kosztami postępowania zażaleniowego na rzecz pozwanego (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.). jz