Supreme Court dismisses cassation appeal due to unpaid court fees despite Constitutional Court ruling on procedural defects.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a shareholder company against two resolutions of its extraordinary shareholders' meeting. Although the Constitutional Court had previously ruled that rejecting appeals for procedural defects without giving them a chance to be cured violated the Constitution, the Court found the appeal inadmissible because the appellant failed to pay the required court fees. Consequently, the appeal was rejected a limine under the existing procedural law, leaving a gap in the law regarding how to remedy the defect once the Constitutional Court intervened.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3986 § 3 k.p.c.; Art. 45 ust. 1 Konstytucji; While the Constitutional Court declared the automatic rejection of procedurally defective appeals unconstitutional, the Supreme Court held that the specific statutory basis for such rejection remained valid until amended, resulting in the dismissal of the appeal due to non-payment of fees.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 466/08 POSTANOWIENIE Dnia 17 kwietnia 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jan Górowski w sprawie z powództwa „M. C.” Spółki z o.o. w W. przeciwko „Ś.-I.” Spółce z o.o. w Ś. o stwierdzenie nieważności uchwały, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 kwietnia 2009 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego […] z dnia 29 kwietnia 2008 r., odrzuca skargę kasacyjną. 2 Uzasadnienie Skarga kasacyjna pozwanej spółki została opłacona przez pozwaną opłatą w kwocie 2000 zł. Nie zawiera też wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, ani jego uzasadnienia. Swym zakresem obejmuje uchwały: nr I o odwołaniu A. S. z funkcji członka Rady Nadzorczej i nr II o powołaniu E. K. do pełnienia funkcji członka Rady Nadzorczej podjęte na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników „Ś. –I.” sp. z o.o. w dniu 29 listopada 2007 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 1 lipca 2008 r. orzekł, że art. 3986 § 2 i 3 k.p.c. w zw. z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., w zakresie, w jakim przewiduje odrzucenie – bez wezwania do usunięcia braków – skargi kasacyjnej niespełniającej wymagań określonych w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji (Dz. U. Nr 120, poz. 779). Niewypełnienie wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. stanowi jednak nadal brak skargi kasacyjnej i nie istnieje wprost podstawa prawna do sposobu jego uzupełnienia.
Występuje wiec luka co do dalszego postępowania w przedmiocie skargi kasacyjnej nim dotkniętej. Z jednej strony skarga kasacyjna nie powinna z tego względu trafić do wstępnej fazy badania merytorycznego, a z drugiej nie może być odrzucona a limine z racji zdyskwalifikowania tego rozwiązania przez Trybunał Konstytucyjny. Zwrócił on jednak uwagę, że dostrzega możliwość przywrócenia konstytucyjności, dzięki ukształtowaniu praktyki, w drodze zastosowania odpowiednich środków będących w dyspozycji Sądu Najwyższego. W związku z tym w judykaturze przyjęto, że ma tu zastosowanie w drodze analogii legis art. 3986 § 1 k.p.c. (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2008 r., II CZ 68/08, niepubl. i z dnia 16 lipca 2008.
II CZ 37/08, niepubl.). Istniała jednak podstawa do odrzucenia skargi kasacyjnej a limine określona w jeszcze obowiązującym art. 1302 § 3 k.p.c. z powodu jej nienależytego opłacenia. 3 W razie zaskarżenia wyroku obejmującego rozstrzygniecie dotyczące dwóch uchwał zgromadzenia wspólników spółki z o.o. pobiera się przewidzianą w art. 29 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sadowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) opłatę stałą zwielokrotnioną w zależności od ilości uchwał objętych tym środkiem zaskarżenia (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 sierpnia 2006 r., IV CZ 64/06 i z dnia 22 lutego 2008 r., V CZ 142/07, niepubl.) Skarżąca, zastępowana przez radcę prawnego, uiściła opłatę w kwocie 2000 zł, gdy tymczasem w prawidłowej wysokości wynosiła 4000 zł.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji (art. 3986 § 3 k.p.c.). md