Cassation appeal dismissed as inadmissible for lease rent disputes under Polish Civil Procedure Code. The court ruled that such cases are excluded from cassation review. The appeal was rejected because the dispute involved lease rent. The court applied the statutory exclusion for lease rent cases. The decision confirms the inadmissibility of cassation in these matters. The ruling upholds the lower court's judgment on lease rent. The case establishes the procedural bar for cassation in lease disputes.

Sygn. akt I CSK 439/08 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa "P." Spółki z o.o. przeciwko "S." Spółce z o.o. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 marca 2009 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt [...], odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 17 maja 2007 r.

Sąd Okręgowy – Sąd Gospodarczy w R. zasądził od pozwanej S. spółki z o.o. na rzecz powódki, „P.” spółki z o.o., kwotę 258 060,07 zł wraz z odsetkami i kosztami procesu. Sąd Okręgowy ustalił, że strony zawarły umowę dzierżawy, na podstawie której powódka oddała pozwanej do używania i pobierania pożytków lotnisko w M. w zamian za umówiony czynsz. Ponieważ pozwana nie wywiązała się z obowiązku zapłaty należnego czynszu, Sąd Okręgowy zasądził od niej na rzecz powódki żądaną z tego tytułu kwotę z ustawowymi odsetkami za opóźnienie (art. 693 i art. 481 k.c.).

Apelację pozwanej od tego wyroku Sąd Apelacyjny oddalił wyrokiem z dnia 27 marca 2008 r., aprobując ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną Sądu pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej do wyroku Sądu Apelacyjnego pozwana – powołując się na podstawę określoną w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. – wnosiła o jego uchylenie i zmianę wyroku Sądu Okręgowego przez oddalenie powództwa ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. W ramach powołanej podstawy kasacyjnej wskazała na naruszenie art. 230 w związku z art. 17 § 1 k.s.h. w brzmieniu sprzed dnia 15 stycznia 2004 r. i art. 58 § 1 k.c. przez błędne przyjęcie, że czynsz dzierżawy jest świadczeniem okresowym, dla celów art. 230 k.s.h. wyliczanym za okres jednego miesiąca. Sąd Apelacyjny przedstawił skargę kasacyjną wraz z aktami sprawy Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3982 § 2 k.p.c., skarga kasacyjna jest niedopuszczalna między innymi w sprawach o czynsz najmu lub dzierżawy. Przewidziane w tym przepisie wyłączenie skargi kasacyjnej w sprawach o czynsz najmu lub dzierżawy oznacza, że w sprawach tych skarga kasacyjna nie przysługuje, bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. Wynika to z zestawienia art. 3982 § 1 z art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. oraz z użycia w ostatnim z wymienionych przepisów słowa „także”. 3 W niniejszej sprawie powódka, powołując się na łączącą ją z pozwaną umowę dzierżawy, dochodziła kwoty 258 060,07 zł z odsetkami tytułem zaległego czynszu.

Sądy orzekające, oceniając powództwo przez pryzmat art. 693 k.c., uznały je za zasadne. Zachodzą zatem podstawy do przyjęcia, że niniejsza sprawa jest sprawą o czynsz dzierżawy w rozumieniu art. 3922 § 2 pkt 1 k.p.c. Oznacza to, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna. Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 w związku z art. 3986 § 2 i art. 39810 zdanie drugie k.p.c. oraz art. 99 w związku z art. 98 § 1 i 3, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.