Supreme Court dismisses appeal for invalidity due to missing statutory citation of the infringed legal provision.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal for invalidity of a final court judgment regarding a lease agreement. The plaintiff failed to cite the specific legal provision allegedly violated by the lower court and did not substantiate the alleged damage caused by the judgment. Consequently, the court ruled that the appeal lacked the mandatory structural elements required by the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 k.p.c.; An appeal for invalidity must explicitly cite the specific legal provision violated and substantiate the alleged damage, otherwise it is dismissed ab initio.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CNP 131/08 POSTANOWIENIE Dnia 19 lutego 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Grzegorz Misiurek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 lutego 2009 r., skargi J.J. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt [...], wydanego w sprawie z powództwa J.J. przeciwko Gminie Ś. - Zakładowi Gospodarki Mieszkaniowej o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu, odrzuca skargę i nie obciąża powódki kosztami postępowania wywołanego skargą. 2 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2007 r.
Sąd Okręgowy w S. zmienił zaskarżony przez stronę pozwaną wyrok Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 29 września 2006 r. w ten sposób, że oddalił powództwo powódki J.J. o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu. Powódka wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego. Podstawową funkcją skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest doprowadzenie do stwierdzenia przez Sąd Najwyższy wystąpienia jednej z materialnoprawnych przesłanek roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej jurysdykcyjną działalnością sądów powszechnych (art. 4171 § 2 k.c.).
Między postępowaniem unormowanym w art. 4241 i nast. k.p.c. a postępowaniem z powództwa przeciwko Skarbowi Państwa o odszkodowanie zachodzi ścisły związek, gdyż orzeczenie Sądu Najwyższego uwzględniające skargę stanowi prejudykat w późniejszym procesie odszkodowawczym. Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Wymaganie to stanowi samodzielny element konstrukcyjny skargi, odrębny od przewidzianego w pkt 2 art. 4245 § 1 k.p.c. wymagania przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia.
Powołanie w skardze - w ramach jej podstaw - przepisów naruszonych przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia nie oznacza zatem spełnienia obowiązku wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (zob. postanowienie Sadu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, niepubl.). Skarga wniesiona przez powódkę nie uwzględnia powyższego rozróżnienia. Nie zawiera bowiem wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne; przytacza jedynie podstawy skargi, a w jej ramach przepisy, które - w ocenie skarżącej - Sąd Okręgowy naruszył. 3 Skarżący nie uprawdopodabniła też wyrządzenia szkody wywołanej wydaniem orzeczenia.
Ograniczyła się tylko do stwierdzenia, z jakiego zdarzenia prawnego wyniknąć miała szkoda oraz że polegać ona miała na pozbawieniu możliwości dalszego korzystania z lokalu. Wymóg z pkt 5 art. 4245 § 1 k.p.c. jest spełniony wtedy, gdy skarżący nie tylko złoży oświadczenie, że szkoda wystąpiła, wskaże jej rodzaj i rozmiar, ale także uwiarygodni to oświadczenie za pomocą dowodów, w tym także tzw. dowodów niedających pewności, innych środków nieuznawanych przez kodeks za dowody np. pisemnych oświadczeń (zob. uzasadnienie post.
SN z 11 sierpnia 2005 r., III CNP4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16). Skarżąca nie wykazała również, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Stwierdziła jedynie, że od zaskarżonego wyroku nie przysługiwała jej skarga kasacyjna. Należy podkreślić, że spełnienie wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. polega na przeprowadzeniu prawniczej analizy wchodzących w grę środków prawnych, których zastosowanie w konkretnym przypadku jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść skutku (np. skargi o wznowienie postępowania).
Skarżący musi zatem przeprowadzić stosowny wywód jurydyczny w celu dowiedzenia niemożności wzruszenia orzeczenia w drodze innych środków prawnych. Wywód taki byłby zbędny jedynie wówczas, gdyby zostały dołączone do skargi odpisy prawomocnych orzeczeń wskazujących, że zastosowanie innych środków procesowych okazało się nieskuteczne (np. odpis postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania). Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia dotknięta brakiem któregokolwiek z konstrukcyjnych elementów wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c. podlega odrzuceniu a limine, jako że brak taki jest nieusuwalny.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 42412 1 k.p.c. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania wywołanego skargą orzeczono na podstawie art. 108 § 1, 102 w zw. z art. 391 §1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.