Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with mandatory lawyer representation rule in civil proceedings.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the appellant's appeal against a lower court's dismissal of a claim for a declaration of unconstitutionality. The appellant personally drafted the appeal, arguing that the mandatory lawyer representation requirement violated their rights. The court ruled that the mandatory representation rule is absolute for all parties except those specifically exempted by law, and since the appellant did not fall into any exempt category, the appeal was inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 871 § 1 k.p.c.; Art. 871 § 2 k.p.c.: The mandatory representation of parties by lawyers or attorneys is absolute in Supreme Court proceedings, rendering appeals filed personally by non-exempt parties inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I CZ 3/09 POSTANOWIENIE Dnia 5 lutego 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący) SSN Barbara Myszka (sprawozdawca) SSN Kazimierz Zawada w sprawie ze skargi R.J. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 1 października 2001 r., sygn. akt [...], wydanego w sprawie z powództwa R.J. przeciwko T. SA o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 lutego 2009 r., zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt [...], odrzuca zażalenie. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 17 lipca 2008 r.
Sąd Okręgowy w W. odrzucił wniesioną przez R.J. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia 1 października 2001 r., wydanego w sprawie z powództwa R.J. przeciwko T. sp. z o.o. (obecnie: T. S.A.) o zapłatę. Sąd Okręgowy powołał się na przepis art. 4246 § 3 k.p.c. i stwierdził, że skarga została wniesiona z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. W osobiście sporządzonym zażaleniu skarżący kwestionował zasadność wymagania przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c. i wnosił o uchylenie powyższego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przepisu § 1 nie stosuje się w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (§ 2).
Przepisu § 1 nie stosuje się także wtedy, gdy zastępstwo procesowe Skarbu Państwa jest wykonywane przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa (§ 3). Ze względu na przytoczoną regulację, w pierwszej kolejności rozważenia wymaga kwestia czy żalący, który osobiście sporządził zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego odrzucające jego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, ma zdolność postulacyjną. Żalący nie twierdzi, że należy do kategorii osób wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c., którym przysługuje zdolność postulacyjna.
Przymus adwokacko-radcowski przewidziany w postępowaniu przed Sądem Najwyższym ma charakter bezwzględny, co 3 oznacza, że strony – z wyjątkiem osób, którym w § 2 przyznana została zdolność postulacyjna – mogą występować w tym postępowaniu tylko reprezentowani przez adwokata lub radcę prawnego. Skoro żalący nie wykazał, by przysługiwała mu zdolność postulacyjna, wniesione przez niego zażalenie – jako niedopuszczalne – ulega odrzuceniu. Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 373 w związku z art. 370, art. 397 § 2, art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.