Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because a ruling remanding a case does not end proceedings.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal lodged by participants against a district court order rejecting their cassation complaint. The lower court had previously quashed a first-instance decision and remanded the inheritance dispute for retrial, ruling that such a remand order does not terminate proceedings under Article 5191 § 1 of the Civil Procedure Code. Consequently, the Supreme Court held that a cassation appeal is inadmissible against a remand order because it does not conclude the proceedings, despite the binding nature of the second-instance court's reasoning on the remand.
Legislator headnote
AI generatedArt. 5191 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible against a second-instance court's order quashing a first-instance decision and remanding the case for retrial, as such an order does not terminate the proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CZ 111/08 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący) SSN Gerard Bieniek SSN Barbara Myszka (sprawozdawca) w sprawie z wniosku M.J. przy uczestnictwie W.P., W.O., S.P. oraz Skarbu Państwa - Dyrektora Izby Skarbowej i Prezydenta Miasta G. o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 stycznia 2009 r., zażalenia uczestniczek postępowania W.P. i W.O. na postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie.
Uzasadnienie 2 Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2008 r. Sąd Okręgowy w G. odrzucił skargę kasacyjną uczestniczek W.P. i W.O. wniesioną od postanowienia z dnia 2 października 2007 r., którym Sąd ten uchylił postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia 22 grudnia 2006 r. wydane w sprawie o zmianę stwierdzenia nabycia spadku po H. R. i przekazał tę sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy stwierdził, że, zgodnie z art. 5191 § 1 k.p.c., w sprawach z zakresu prawa spadkowego skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie.
Postanowienie z dnia 2 października 2007 r., którym Sąd Okręgowy uchylił zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania, nie może być uznane za kończące postępowanie w sprawie, wobec czego wniesiona skarga kasacyjna – jako niedopuszczalna – ulega odrzuceniu (art. 3986 § 2 k.p.c.). W zażaleniu uczestniczki zarzuciły Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 5191 § 1 w związku z art. 3986 § 2 k.p.c. przez przyjęcie, że postanowienie sądu drugiej instancji, uchylające postanowienie sądu pierwszej instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania, nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie.
Argumentowały, że za odmienną kwalifikacją przemawia regulacja, zgodnie z którą sąd pierwszej instancji jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w uzasadnieniu orzeczenia sądu drugiej. W konkluzji żalące wnosiły o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wbrew odmiennym zapatrywaniom żalących, od orzeczenia sądu drugiej instancji, uchylającego zaskarżone orzeczenie i przekazującego sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, skarga kasacyjna nie przysługuje, orzeczenie takie bowiem nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie. Analogiczny pogląd był ugruntowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego pod rządem art. 424 § 2 dawnego k.p.c. (zob. orzeczenia Sądu Najwyższego: z dnia 3 17 września 1936 r., C.II.835/36, Przegląd Sądowy 1937, nr 1, poz. 14, z dnia 20 listopada 1936 r., C.I.2154/36, Zb.
Urz. 1937, poz. 437, z dnia 13 maja 1948 r., Po.C.226/48, Przegląd Notarialny 1949, nr 4, s. 312), a następnie pod rządem art. 392 k.p.c. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1996 r., I CKN 28/96, OSNC 1997, nr 4, poz. 44, i postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2003 r., IV CZ 204/02, niepubl. oraz z dnia 23 listopada 2004 r., I CK 597/04, niepubl.). Pogląd ten jest aktualny także po nowelizacji kodeksu postępowania cywilnego dokonanej ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2005 r.
Nr 13, poz. 98; zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2008 r., V CZ 89/08, niepubl.). Art. 386 § 6 k.p.c., stanowiący, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu wyroku sądu drugiej instancji wiążą zarówno sąd, któremu sprawa została przekazana, jak i sąd drugiej instancji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, w niczym nie zmienia kwalifikacji orzeczenia kasatoryjnego jako należącego do kategorii niekończących postępowania w sprawie. Konkludując, trzeba stwierdzić, że Sąd Okręgowy zasadnie odrzucił wniesioną skargę kasacyjną jako niedopuszczalną.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako pozbawione uzasadnionych podstaw. O kosztach postępowania zażaleniowego, o które wnosił uczestniczący w postępowaniu Skarb Państwa, Sąd orzeknie w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.c.