Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law due to lack of exceptional circumstances justifying late filing.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the Bank's appeal challenging a final court order regarding the division of proceeds from a property execution. The Bank argued the lower court's decision violated civil code and land registry laws but failed to prove any exceptional circumstances preventing timely filing. The court ruled that without such justified delays, the appeal is inadmissible under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 424 § 2 in fine k.p.c.; Art. 4248 § 2 k.p.c.: An appeal against a final judgment is inadmissible unless the appellant proves exceptional circumstances preventing the use of ordinary remedies, such as serious illness or force majeure.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CNP 130/08 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Iwona Koper po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 stycznia 2009 r., skargi Bank - Spółki Akcyjnej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 7 czerwca 2006 r., sygn. akt [...] wydanego w sprawach egzekucyjnych z wniosku wierzycieli: [...] oraz Bank Spółki Akcyjnej prowadzonych przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ł. o sygn. akt: [...] przeciwko dłużnikom E.B. i S.B. przy udziale nabywcy T.S. o egzekucję z nieruchomości, odrzuca skargę.
Uzasadnienie Sąd Rejonowy w Ł. postanowieniem z dnia 7 czerwca 2006 r. sporządził plan podziału między wierzycieli sumy uzyskanej z egzekucji nieruchomości. 2 Postanowieniem z dnia 24 lipca 2006 r. Sąd Rejonowy w Ł. odrzucił spóźnione zarzuty wierzyciela Bank S.A. (obecnego skarżącego) od planu podziału sumy uzyskanej z egzekucji i po rozpoznaniu zarzutów wierzyciela Bank Polski S.A. zatwierdził plan podziału. Postanowienie uprawomocniło się bez zaskarżenia. Bank S.A. zaskarżył postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 7 czerwca 2006 r. skargą o stwierdzenie niezgodności prawem.
Zarzucił naruszenie art. 249 § 1 k.c. i art. 12 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1361) oraz art. 1026 k.p.c. podnosząc niezgodność zaskarżonego postanowienia z tymi przepisami.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wykorzystanie przez stronę przysługujących jej środków prawnych. Gdy strona możliwości tej nie wykorzysta, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem jest dopuszczalna wyjątkowo w razie łącznego spełnienia przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania kwalifikowanej niezgodności z prawem, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.
Pojęcie „wyjątkowego wypadku", o którym jest mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. obejmuje szczególne sytuacje polegające na tym, że strona z przyczyn niezawinionych i usprawiedliwiających jej zaniechanie nie mogła skorzystać ze zwykłych środków prawnych. Jako okoliczności takie wskazuje się w orzecznictwie: ciężką chorobę, katastrofę, klęskę żywiołową czy błędną informację udzieloną przez pracownika sądu (m. innymi postanowienie SN z 2.02.2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113). Obowiązek ich wykazania obciąża stronę, która chce skorzystać z możliwości wniesienia skargi na podstawie art. 4241 § 2 k.p.c. (postanowienie SN z 24.07.2007 r., IV CNP 80/07, niepubl).
We wniesionej skardze nie zostały wskazane jakiekolwiek okoliczności pozwalające uznać, że w sprawie zachodzi wyjątkowy wypadek w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. 3 Zgodnie z art. 424 § 2 in fine k.p.c. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli nie zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 4248 § 2 k.p.c. Mając to na względzie orzeczono jak w sentencji.