Supreme Court dismisses appeal for non-appealable claim and inadmissible cassation due to lack of final judgment.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiff's cassation appeal because the specific claim regarding future damages had not been appealed to the appellate court and thus became final. The plaintiff argued that their claims were personal rights violations, but the court noted they only sought monetary compensation. Consequently, the cassation was inadmissible as it targeted a non-existent final judgment on that issue.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3986 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it challenges a final judgment on a claim that was not included in the appellate appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 68/08 POSTANOWIENIE Dnia 23 października 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący) SSN Antoni Górski SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca) w sprawie z powództwa A. W. przeciwko P.(…) Sp. z o.o. w Z. o zapłatę i ustalenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 października 2008 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 14 marca 2008 r., sygn. akt I ACa (…), oddala zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 14 marca 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez powódkę od wyroku tego Sądu z dnia 8 listopada 2007 r.
Sąd ten stwierdził, że powódka w toku całego postępowania w sprawie dochodziła wyłącznie roszczeń o charakterze majątkowym, w apelacji ograniczyła je do kwoty 13.000 zł i tak też określiła wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej. Ze względu na tę wartość skarga kasacyjna powódce nie przysługuje (art. 3982 § 1 k.p.c.). Bez znaczenia jest, że roszczenia majątkowe powódka wiązała ze zdarzeniem traktowanym jako naruszające jej dobra osobiste, skoro ochrony tych dóbr nie dochodziła. 2 W zażaleniu na wymienione postanowienie powódka podniosła, że dochodzone przez nią roszczenia były roszczeniami z zakresu ochrony dóbr osobistych, a zatem dochodzone przez nią roszczenia miały charakter majątkowy.
Zarzuciła naruszenia art. 3982 § 1 k.p.c. w związku z art. 244 § 1 k.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W pozwie wytoczonym w sprawie powódka żądała zasądzenia na jej rzecz kwoty 100.000 zł tytułem „zadośćuczynienia” i kwoty 30.000 zł „za naruszenie praw autorskich” oraz „ustalenia odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości”. W apelacji od wyroku Sądu pierwszej instancji, oddalającego powództwo, powódka ograniczyła żądanie pozwu do kwoty 10.000 zł zadośćuczynienia i kwoty 3.000 zł za naruszenie praw autorskich i w takim zakresie zaskarżyła wyrok Sądu pierwszej instancji. Wyrokiem z dnia 8 listopada 2007 r.
Sąd Apelacyjny oddalił apelację (poza tym jedynie zmienił zaskarżony wyrok co do rozstrzygnięcia o kosztach zastępstwa procesowego). Powódka wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku „co do oddalenia apelacji w zakresie odmawiającym ustalenia naruszenia dóbr osobistych i odpowiedzialności za szkody mogące powstać w przyszłości”. Jak z powyższego wynika wyrok Sądu pierwszej instancji w części oddalającej powództwo o ustalenie odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości nie został objęty zaskarżeniem apelacyjnym i wyrok ten w wymienionej części uprawomocnił się.
Rozstrzygnięcie sprawy wyrokiem Sądu Apelacyjnego nie objęło rozstrzygnięcia o żądaniu ustalenia odpowiedzialności pozwanego za szkody mogące powstać w przyszłości. Wniesienie skargi kasacyjnej od tego wyroku „co do oddalenia apelacji w zakresie odmawiającym ustalenia naruszenia dóbr osobistych i odpowiedzialności za szkody mogące powstać w przyszłości” jest wniesieniem skargi od wyroku nieistniejącego. Z tego więc względu skarga kasacyjna wniesiona przez powódkę jest niedopuszczalna i powinna zostać odrzucona (art. 3986 § 2 k.p.c.).
Jest to przyczyna odrzucenia wyprzedzająca przyczynę, z powodu której skargę kasacyjną odrzucił Sąd Apelacyjny. Dla stwierdzenia zasadności zaskarżonego postanowienia nie zachodzi zatem potrzeba badania trafności zarzutów zażalenia. Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c., postanowił jak w sentencji.