Supreme Court dismisses appeal against final judgment when cassation appeal was previously rejected. The court holds that a rejected cassation appeal prevents further legal remedies. The decision clarifies that only effective cassation appeals bar subsequent appeals. The ruling upholds the principle of legal finality in civil proceedings. The court rejects the argument that a rejected cassation appeal counts as effective. The judgment emphasizes the strict interpretation of procedural exhaustion requirements. The outcome confirms that procedural bars apply even if the cassation appeal was not accepted.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint regarding the legality of a final judgment from the Court of Appeal. The appellant argued that a cassation appeal was filed but the Supreme Court's refusal to accept it meant no further legal remedies existed. The court ruled that a cassation appeal must be effective, meaning it was not rejected or dismissed, to bar subsequent appeals. Consequently, the complaint was rejected because the cassation appeal was deemed effective, preventing any further legal challenges to the final judgment.
Legislator headnote
AI generatedart. 4241 § 3 k.p.c.; art. 3989 § 2 k.p.c.: A complaint for declaration of unlawfulness of a final judgment is not admissible if a cassation appeal was effectively filed, meaning it was not rejected or dismissed by the Supreme Court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CNP 56/08 POSTANOWIENIE Dnia 17 października 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Marek Sychowicz w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 6 grudnia 2006 r., sygn. akt I ACa (…), w sprawie z powództwa "J.(...)" Spółki z o.o. w J. koło P. przeciwko W. B. o wydanie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 października 2008 r., odrzuca skargę; zasądza od W. B. na rzecz J.(...) Spółka z o.o. w J. k/P. kwotę 3.600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie W. B., pozwany w sprawie wytoczonej przez J.(...) Spółka z o.o. w J. k/P. o wydanie rzeczy, wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku wydanego w tej sprawie przez Sąd Apelacyjny w dniu 6 grudnia 2006 r. Dla wykazania, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.) skarżący wskazał, że od wymienionego wyroku wniósł skargę kasacyjną, ale postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2007 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia jej do rozpoznania, co zdaniem skarżącego spowodowało, że zaskarżenie tego wyroku w drodze innych środków prawnych nie jest możliwe.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
2 Stosownie do art. 4241 § 3 k.p.c. od orzeczeń sądu drugiej instancji, od których wniesiono skargę kasacyjną, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje. Tak w piśmiennictwie jak i w judykaturze (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 października 2006 r., V CNP 130/06, niepubl. i z dnia 15 czerwca 2007 r., I CNP 27/07, LEX nr 347327), dokonując wykładni wymienionego przepisu, wyrażono zgodny pogląd, że przez „wniesioną” skargę kasacyjną należy rozumieć skargę wniesioną skutecznie, tj. taką, która nie została odrzucona, a Sąd Najwyższy poddał ją przedsądowi i odmówił przyjęcia do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.) albo po przyjęciu do rozpoznania – rozpoznał.
Nie ma podstaw do podważania tego poglądu. Wobec powyższego, ponieważ od wyroku zaskarżonego przez pozwanego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku skutecznie wniesiona została przez pozwanego skarga kasacyjna, stosownie do art. 4241 § 3 k.p.c. pozwanemu nie przysługuje skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku. Skarga ta, z mocy art. 4248 § 1 k.p.c., podlega przeto odrzuceniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 108 § 1 zd. pierwsze w zw. z art. 98 § 1 i 3 i art. 99 k.p.c. w zw. z § 12 ust. 5 pkt 2 i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.
U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).