Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law due to missing specific legal provision citation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint for non-compliance with law regarding a final judgment. The appellant argued that the lower court violated substantive civil law provisions but failed to cite the specific statutory article demonstrating the conflict. The court ruled that the complaint must independently identify the exact legal provision violated, as merely citing the grounds of the complaint is insufficient to meet this statutory requirement.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 k.p.c.; A complaint for non-compliance with law must cumulatively and independently specify the violated provision, substantiate the grounds, prove damage, and show no other legal remedy exists; citing only the grounds without the specific violated article constitutes a fatal defect.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CNP 77/08 POSTANOWIENIE Dnia 22 września 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Sychowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 września 2008 r., skargi A. N. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II Ca (…) wydanego w sprawie z powództwa M. L. przeciwko A. N. i B. B. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności. odrzuca skargę. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 15 marca 2007 r. Sąd Okręgowy w P. oddalił apelację pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 29 września 2006 r., którym został pozbawiony wykonalności tytuł wykonawczy w postaci ugody zawartej w dniu 27 października 1994 r. przed Sądem Rejonowym w T. w sprawie I C (…). Pozwana A. N. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia i wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem – także wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz 2 wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine. Każde wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione samodzielnie, niezależnie od innych wymagań. Przepis ten wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, zatem skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl., z dnia z 18 stycznia 2006 r., III CNP 21/05, nie publ. oraz z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).
Jak wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, postawienie przez prawodawcę jako dwu odrębnych wymagań przytoczenia podstaw i ich uzasadnienia oraz wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, było zabiegiem w pełni świadomym i uzasadnionym. Po pierwsze, trzeba pamiętać, że instytucja skargi, o której mowa, została ustanowiona w celu stworzenia możliwości realizacji uprawnień wypływających z art. 4171 § 2 k.c., zagwarantowanych w art. 77 ust. 1 Konstytucji, przewidującym odpowiedzialność Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez niezgodne z prawem działania przy wykonywaniu władzy publicznej.
Jest w tej sytuacji oczywiste, że niezgodność z prawem uzasadniająca odpowiedzialność Skarbu Państwa musi być – już na etapie wnoszenia skargi – jasno określona przez wskazanie przepisu, z którym skarżone orzeczenie jest niezgodne. Po drugie, same wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego orzeczenia, wytykane w ramach podstaw, nie zawsze powodują niezgodność orzeczenia z prawem (por. art. 4244 k.p.c.), a jeśli nawet tak się dzieje, to przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame z przepisami (przepisem), z którym orzeczenie jest niezgodne.
Z tych przyczyn, zważywszy także na względy czysto normatywne, tj. na konstrukcję art. 4245 k.p.c., należy przyjąć, że nie stanowi spełnienia wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. odwołanie się do podstaw skargi lub ich uzasadnienia. W skardze pozwanej powołano jako jej podstawę naruszenie prawa materialnego – art. 58 i 917 k.c. Nie wskazano jednakże przepisu prawa, z którym zaskarżone 3 orzeczenie jest niezgodne. Skarga nie spełnia zatem wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. art. 4248 § 1 k.p.c. postanowił odrzucić skargę.