Legislator Case Law & Legislation
V KZ 30/08 AI generated

Supreme Court dismisses defendant's appeal against rejection of cassation in misdemeanor cases as procedurally invalid.

Case Number V KZ 30/08
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal against the District Court's order rejecting his cassation appeal in a misdemeanor case. The defendant argued for the review of the lower court's conviction, but the Court held that only the Minister of Justice or the Ombudsman can file cassation in misdemeanor proceedings. Consequently, the Court ruled that filing a cassation appeal by a party has no legal effect and does not trigger any procedural actions.

Legislator headnote

AI generated

Art. 110 § 1 k.p.s.w.; Art. 530 § 2 k.p.k.; Art. 27 k.p.k.: Filing a cassation appeal by a party in misdemeanor cases has no legal effect and does not obligate courts to take procedural action.

Keywords

AI generated
misdemeanor proceedings cassation appeal procedural inadmissibility Supreme Court jurisdiction legal effect of filing

Cited Legislation

AI generated
Art. 110 § 1 k.p.s.w.
Zarówno wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji, jak i przyjęcie przedstawionego Sądowi Najwyższemu zażalenia było w zaryso- wanym układzie procesowym niedopuszczalne z punktu widzenia jedno- znacznej regulacji przewidzianej w art. 110 § 1 k.p.s.w.
Art. 530 § 2 k.p.k.
Dobitnie trzeba stwier- dzić, że brak jest podstawy prawnej do wydania w takiej sytuacji zarządze- nia o odmowie przyjęcia kasacji w trybie przewidzianym w art. 530 § 2 k.p.k.
Art. 530 § 3 k.p.k.
Dobitnie trzeba stwier- dzić, że brak jest podstawy prawnej do wydania w takiej sytuacji zarządze- nia o odmowie przyjęcia kasacji w trybie przewidzianym w art. 530 § 2 k.p.k.
Art. 27 k.p.k.
Przepis art. 27 k.p.k. definiujący zakres funkcjonalnej właściwości Sądu Najwyższego stanowi, że rozpoznaje on kasacje oraz środki odwoławcze i inne sprawy w wypad- kach określonych w ustawie.
art. 110 § 1 k.p
Zarówno wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji, jak i przyjęcie przedstawionego Sądowi Najwyższemu zażalenia było w zaryso- wanym układzie procesowym niedopuszczalne z punktu widzenia jedno- znacznej regulacji przewidzianej w art. 110 § 1 k.p.s.w.
art. 530 § 2 k.p.k
Dobitnie trzeba stwier- dzić, że brak jest podstawy prawnej do wydania w takiej sytuacji zarządze- nia o odmowie przyjęcia kasacji w trybie przewidzianym w art. 530 § 2 k.p.k.
art. 27 k.p.k
art. 426 § 1 k.p.k
Zbliżoną problematyką, choć powstałą na tle wykładni art. 426 § 1 k.p.k., zajmował się już Sąd Najwyższy wcześniej (zob.

Cited Case Law

AI generated
II KO 52/94
postanowienia z dnia 19 lipca 1994 r., II KO 52/94, OSNKW 1994, z.
V KZ 23/2000
62 oraz z dnia 22 marca 2000 r., V KZ 23/2000, OSNKW 2000, z.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

POSTANOWIENIE Z DNIA 17 LIPCA 2008 R. V KZ 30/08 Wpłynięcie – w sprawie o wykroczenie – kasacji strony od wyroku sądu odwoławczego, czy też od innego prawomocnego orzeczenia koń- czącego postępowanie sądowe w sprawach o wykroczenia, nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wystarczające jest poprzestanie na wydaniu odpowiedniego zarządzenia o charakterze administracyjno-porządkowym (np. o załączeniu pisma do akt) oraz poinformowaniu nadawcy o sposobie załatwienia pisma. Przewodniczący: sędzia SN R. Malarski. Sąd Najwyższy w sprawie Marka B., skazanego z art. 66 § 1 k.w., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 17 lip- ca 2008 r., zażalenia obwinionego na zarządzenie Przewodniczącego Wy- działu IV Sądu Okręgowego w P. z dnia 22 kwietnia 2008 r., o odmowie przyjęcia kasacji obwinionego od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 26 marca 2008 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 15 listopada 2007 r., p o s t a n o w i ł pozostawić zażalenie bez rozpoznania.

U Z A S A D N I E N I E Sąd Okręgowy w P., wyrokiem z dnia 26 marca 2008 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia 15 listopada 2007 r., skazujący 2 Marka B. za wykroczenie określone w art. 66 § 1 k.w. Złożone przez obwi- nionego pismo zawierające krytykę orzeczenia Sądu odwoławczego zosta- ło uznane za kasację i - zarządzeniem z 22 kwietnia 2008 r. – odmówiono jej przyjęcia, wskazując, że została wniesiona przez osobę nieuprawnioną. Zarządzenie to zaskarżył zażaleniem obwiniony.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarówno wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji, jak i przyjęcie przedstawionego Sądowi Najwyższemu zażalenia było w zaryso- wanym układzie procesowym niedopuszczalne z punktu widzenia jedno- znacznej regulacji przewidzianej w art. 110 § 1 k.p.s.w. Przepis ten stano- wi, że kasację w sprawach o wykroczenia może wnieść wyłącznie Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny lub Rzecznik Praw Obywatelskich, a w sprawach podlegających orzecznictwu sądów wojskowych także Na- czelny Prokurator Wojskowy. Jego dyspozycja jest wyraźna i jasna.

Zatem wniesienie kasacji przez którąkolwiek stronę od wyroku sądu odwoławczego zapadłego w sprawie o wykroczenie nie wywołuje żadnych skutków prawnych, w szczególności nie zobowiązuje organów sądowych do podjęcia jakichkolwiek czynności procesowych. Dobitnie trzeba stwier- dzić, że brak jest podstawy prawnej do wydania w takiej sytuacji zarządze- nia o odmowie przyjęcia kasacji w trybie przewidzianym w art. 530 § 2 k.p.k. Trudno nie dostrzec, że złamanie tej reguły i wydanie zarządzenia o odmowie przyjęcia skargi niejako automatycznie uruchamia tryb kontroli odwoławczej, skoro na takie zarządzenie – w myśl art. 530 § 3 zd. 1 k.p.k.

– przysługuje zażalenie. Dochodzi więc do mnożenia całkowicie zbędnych procedur, które nie dość, że nikomu i niczemu nie służą, to na dodatek ro- dzą zjawiska ze wszech miar niepożądane: m.in. wprowadzają zamęt do obrotu prawnego, wywołują poczucie niestabilności systemu prawnego, niepotrzebnie absorbują organy procesowe. 3 Warto tu także odnotować, że w powstałym układzie procesowym Sąd Najwyższy nie może być sądem odwoławczym. Przepis art. 27 k.p.k. definiujący zakres funkcjonalnej właściwości Sądu Najwyższego stanowi, że rozpoznaje on kasacje oraz środki odwoławcze i inne sprawy w wypad- kach określonych w ustawie.

Nie leży zatem w kompetencji tego sądu roz- poznawanie zażaleń od rozstrzygnięć, których wydanie prawo w ogóle nie przewiduje. Zbliżoną problematyką, choć powstałą na tle wykładni art. 426 § 1 k.p.k., zajmował się już Sąd Najwyższy wcześniej (zob. postanowienia z dnia 19 lipca 1994 r., II KO 52/94, OSNKW 1994, z. 9 – 10, poz. 62 oraz z dnia 22 marca 2000 r., V KZ 23/2000, OSNKW 2000, z. 5 – 6, poz. 52). Konkludując: wpłynięcie – w sprawie o wykroczenie – kasacji strony od wyroku sądu odwoławczego (czy też od innego prawomocnego orze- czenia kończącego postępowanie sądowe w sprawach o wykroczenia) nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wystarczające jest poprzestanie na wydaniu odpowiedniego zarządzenia o charakterze administracyjno- porządkowym (np. o załączeniu pisma do akt) oraz poinformowaniu na- dawcy o sposobie załatwienia pisma.

Dlatego orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia.