Bankruptcy appeal dismissed because the Supreme Court cannot substitute the appellate court's decision on the merits.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the company's appeal against a final ruling that rejected an appeal filed after the deadline. The company argued this procedural dismissal caused financial loss by preventing a preferred creditor from receiving full payment. The court ruled that the Supreme Court cannot substitute the appellate court's judgment on the merits of the underlying case.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A claim for violation of the law regarding a final ruling requires a plausible assertion of damage caused by the ruling; the Supreme Court cannot substitute the appellate court's decision on the merits of the case.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 31/08 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie ze skargi "O.(...)" Spółki z o.o. w W. w upadłości przy uczestnictwie wierzyciela Banku (...) S.A. w K. Oddział w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 czerwca 2008 r., na skutek skargi skarżącej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt X Gz (…) [VIII U (…)], odrzuca skargę. Uzasadnienie „O.(…)” sp. z o.o. w W. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 2 lutego 2007 r., którym oddalono zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 1 grudnia 2006 r., odrzucające zażalenie upadłego na postanowienie sędziego – komisarza, oddalające zarzuty do planu podziału masy upadłości.
Przyczyną odrzucenia zażalenia było uznanie, że wniesione zostało po upływie terminu określonego w art. 79 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe (tekst jedn.: Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.; dalej – pr. upadł.). Jako podstawę skargi skarżąca wskazała niezgodność zaskarżonego orzeczenia z art. 76 § 2 i art. 79 w związku z art. 77 i 68 pr. upadł. oraz art. 394 § 2 k.p.c. Skarżąca podniosła, że wskutek zaskarżonego orzeczenia poniosła szkodę, uprawomocniło się bowiem postanowienie sędziego – komisarza o oddaleniu zarzutów do planu podziału funduszów masy upadłości na kwotę 1 074 175,16 zł.
W konsekwencji plan podziału został zatwierdzony, a wskazana wyżej kwota, zamiast przyznania wierzycielowi uprzywilejowanemu, jakim jest zastawnik 2 rejestrowy, została podzielona przez syndyka na rzecz wierzycieli nieuprzywilejowanych, uznanych na listach wierzytelności w kategorii szóstej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Wydanie zaskarżonego postanowienia, jeżeli było ono niezgodne z prawem, niewątpliwie pozbawiło skarżącą prawa do oceny przez Sąd drugiej instancji zasadności postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 1 grudnia 2006 r. i w konsekwencji zasadności postanowienia sędziego – komisarza, zatwierdzającego plan podziału wierzytelności.
Brak jednak podstaw do uznania, że skarżący uprawdopodobnił wyrządzenie mu szkody spowodowanej przez wydanie tego postanowienia. Twierdzenie o wyrządzeniu mu szkody skarżąca opiera bowiem na założeniu, że postanowienie sędziego – komisarza było błędne, a wniesione przez niego zażalenie zostałoby uwzględnione. Wyrządzenie jej szkody, polegającej na nieuwzględnieniu w planie podziału uprzywilejowanej pozycji zastawnika rejestrowego, skarżąca wiąże zatem bezpośrednio z wydaniem postanowienia przez sędziego - komisarza, a jedynie pośrednio z wydaniem zaskarżonego postanowienia, którym zamknięto mu drogę do rozpoznania zażalenia w drugiej instancji.
Jak jednak kilkakrotnie wyjaśniał już Sąd Najwyższy, rzeczą tego Sądu w postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, którym stronie zamknięty został dostęp do rozpoznania sprawy w drugiej instancji, nie jest zastępowanie sądu drugiej instancji i dokonywanie oceny zasadności orzeczenia wydanego w sprawie przez sąd pierwszej instancji oraz rozstrzygnięcie, jakiej treści orzeczenie powinien wydać sąd drugiej instancji, gdyby środek zaskarżenia nie został odrzucony (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CNP 79/05, niepubl., z dnia 4 lipca 2006 r., V CNP 86/06, OSNC 2007, nr 3, poz. 47, z dnia 17 maja 2007 r., II CNP 56/07, niepubl.).
Okoliczności powołane przez skarżącego na uprawdopodobnienie szkody wyrządzonej przez wydanie zaskarżonego postanowienia, jako niepodlegające ocenie w postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem tego postanowienia, nie mogą być zatem uznane za uprawdopodabniające wyrządzenie szkody spowodowanej jego wydaniem. Niezależnie od powyższego, jak wskazał Sąd Najwyższy w przytoczonym wyżej postanowieniu z dnia 4 lipca 2006 r., zamknięcie dostępu do instancji odwoławczej, 3 będącej naruszeniem uprawnień chronionych przepisami konstytucyjnymi (art. 78 Konstytucji) może stanowić podstawę skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu pierwszej instancji (art. 4241 § 2 k.p.c.) - postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2006 r., V CNP 86/06 (OSNC 2007, nr 3, poz. 47).
Mając na uwadze przytoczone względy Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. postanowił jak w sentencji.