Legislator Case Law & Legislation
V CSK 81/08 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to separately justify preliminary acceptance grounds under Civil Procedure Code.

Case Number V CSK 81/08
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal because it lacked a separate, legally reasoned request for preliminary acceptance. The appellant merely referenced the merits of the cassation grounds without explicitly invoking the specific statutory conditions required for the court to accept the appeal for review. The court ruled that these procedural requirements are distinct and cannot be satisfied by simply arguing the substantive merits of the case.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must contain a separate and reasoned request for preliminary acceptance based on specific statutory grounds; mere reference to cassation grounds does not satisfy this distinct procedural requirement.

Keywords

AI generated
cassation appeal preliminary acceptance Civil Procedure Code procedural requirements separate request legal reasoning dismissal of appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a wynikający z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wiąże się z instytucją tzw.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
przedsądu, określone w art. 3989 § 1 k.p.c. i przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające występowanie ściśle określonej w ustawie przesłanki.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
z art. 3986 § 2 k.p.c. i art.
Art. 3986 § 3 k.p.c.
art. 3984 k.p.c
W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c.
art. 126 k.p.c
wskazano na pozostałe wymagania tej skargi , które stawiane są każdemu pismu procesowemu (art. 126 k.p.c.
art. 130 k.p.c
z rygorem przewidzianym w art. 130 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a wynikający z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wiąże się z instytucją tzw.
art. 3989 § 2 k.p.c
na możliwości Sądu 2 Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 398 § 1 pkt 2 k.p.c
Uzasadnienie Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok wydany został w dniu 7 września 2007 r., a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie wymogi formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 § 2 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CSK 81/08 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z powództwa S.(…) Sp. z o.o. w C. przeciwko K. D. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 czerwca 2008 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt I ACa (…), odrzuca skargę kasacyjną i oddala wniosek strony powodowej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok wydany został w dniu 7 września 2007 r., a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie wymogi formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 § 2 k.p.c. W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c. ustawodawca skatalogował odrębnie w czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc cechy istotne (kreatywne) tego tylko szczególnego środka odwoławczego, podkreślając zarazem w ten sposób rangę tychże elementów.

Natomiast w zdaniu pierwszym § 2 art. 3984 k.p.c. wskazano na pozostałe wymagania tej skargi , które stawiane są każdemu pismu procesowemu (art. 126 k.p.c. - 128 k.p.c. z rygorem przewidzianym w art. 130 k.p.c. Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a wynikający z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wiąże się z instytucją tzw. "przedsądu", polegającego m.in. na możliwości Sądu 2 Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego, a kolidujący niewątpliwie z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi zrównania rangą obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 398 § 1 pkt 2 k.p.c.) z obowiązkiem odrębnego przedstawienia oraz uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.). Odrębne artykułowanie przez ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi tego, że nie są one tożsame. W konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 3984 § 1 pkt. 3 k.p.c. nie można uznać jedynie odwołania się przez skarżącego do uzasadnienia podstaw kasacyjnych i sformułowanych w ich ramach zarzutów, z pominięciem wyraźnego, odrębnego i ścisłego przytoczenia co najmniej jednej spośród okoliczności wymienionych w art. 398 § 1 k.p.c. wraz z jej stosownym uzasadnieniem przy pomocy argumentów jurydycznych (por. postanowienie SN z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001 r., z. 10, poz. 156; postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01, OSNC 2001 r., z. 10, poz. 157).

W odniesieniu do skargi kasacyjnej zachowuje aktualność utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wymagania z art. 3984 § 1 k.p.c. mają samodzielny byt i nie mogą być traktowane zamiennie (postanowienie SN z dnia 29 czerwca 2005 r. V CSK 5/05, niepubl.; postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r. III CZ 61/05 niepubl.; postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r., V CSK 18/05, niepubl.) Spełniając formalny wymóg skargi kasacyjnej .określony w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarżący powinien zawrzeć w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i wniosek ten uzasadnić wskazując na występowanie w sprawie przynajmniej jednej z okoliczności stanowiących przesłanki tzw. przedsądu, określone w art. 3989 § 1 k.p.c. i przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające występowanie ściśle określonej w ustawie przesłanki.

Potrzeba przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna być zatem uzasadniona przez skarżącego przy pomocy argumentów jurydycznych uzasadniających wystąpienie którejkolwiek z przesłanek precyzyjnie określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CSK 18/05). Spełnienie tego wymogu nie jest, tożsame z powołaniem się na istnienie konieczności rozstrzygnięcia czterech wskazanych kwestii. Tak określona przesłanka nie została wymieniona w art. 398 § 1 k.p.c. Ponieważ skarga kasacyjna pozwanej pozbawiona jest właściwie rozumianego sformułowania i uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przeto podlega ona odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 22 września 2005 r. sygn. akt II CSK 7/05). 3 Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w pkt 2 i 3 art. 398 § 1 k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się niekiedy w obu tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę, a precyzyjnie określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., gdyż tylko one i ich uzasadnienie mogą być przedmiotem tzw. "przedsądu" i decydują o jego wyniku.

Skoro więc skarga kasacyjna pozwanej pozbawiona jest adekwatnego sformułowania i uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a więc tego niezbędnego elementu konstrukcyjnego, współkreującego istotę tego środka zaskarżenia, to Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. i art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Oddalenie wniosku powódki o zasądzenie kosztów postępowania uzasadnione jest tym, że w wypadku odrzucenia skargi nie należy się zwrot kosztów postępowania stronie, która w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie, natomiast nie podniosła zarzutu, że skarga powinna być odrzucona (por. postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01, niepubl. oraz orzeczenie SN z dnia 15 listopada 1934 r., C II 1677/34, Zb.

Urz. 1935 r., poz. 204).