Supreme Court dismissed prosecutor's appeal, upholding disciplinary court's decision to deny criminal prosecution due to negligible social harm.

UCHWAŁA Z DNIA 14 MAJA 2008 R. SNO 25/08 Przewodniczący: sędzia SN Józef Dołhy (sprawozdawca). Sędziowie SN: Jan Górowski, Hubert Wrzeszcz. S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Sędziów Sądów Powszechnych sędziego Sądu Okręgowego oraz protokolanta w sprawie sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2008 r. zażalenia Prokuratora Rejonowego na uchwałę Sądu Apelacyjnego  Sądu Dyscyplinarnego z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt (...), w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej u c h w a l i ł :

I. u t r z y m a ć w m o c y zaskarżoną u c h w a ł ę ; II. kosztami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa. U z a s a d n i e n i e Prokurator Rejonowy w dniu 7 września 2007 r. złożył, na podstawie art. 80 § 1 u.s.p., wniosek o wyrażenie zgody na pociągnięcie sędziego Sądu Rejonowego do odpowiedzialności karnej za czyn z art. 177 § 1 k.k. Wskazał w uzasadnieniu, że w dniu 26 czerwca 2007 r. w A., sędzia Sądu Rejonowego, jako kierująca samochodem osobowym, była uczestnikiem wypadku drogowego, w którym piesza Kamila I. doznała obrażeń naruszających czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni, zaś piesza Ewelina D. doznała obrażeń, które nie naruszyły czynności narządów ciała na czas powyżej 7 dni.

Zdaniem wnioskodawcy, zebrany w sprawie materiał dowodowy dostatecznie uzasadnia podejrzenie popełnienia przez sędziego Sądu Rejonowego przestępstwa określonego w art. 177 § 1 k.k. Uchwałą z dnia 29 października 2007 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny nie uwzględnił wniosku Prokuratora Rejonowego z dnia 26 czerwca 2007 r. na pociągnięcie sędziego Sądu Rejonowego do odpowiedzialności karnej za czyn z art. 177 § 1 k.k. W uzasadnieniu podkreślił, że wprawdzie czyn sędziego wyczerpuje znamiona występku z art. 177 § 1 k.k., to jednak charakteryzuje się znikomym stopniem społecznej szkodliwości w rozumieniu art. 1 § 2 k.k. Prokurator zaskarżył tę uchwałę i w zażaleniu zakwestionował przyjęte przez Sąd Dyscyplinarny przesłanki oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu sędziego.

Zdaniem skarżącego, zarówno naruszenie jednej z podstawowych zasad 2 bezpieczeństwa w ruchu lądowym – obowiązku uszanowania i udzielenia pierwszeństwa innym uczestnikom ruchu, jak i rozmiar obrażeń ciała doznanych przez pokrzywdzone, wskazują na wyższy stopień szkodliwości społecznej czynu. W konkluzji wniósł o „uchylenie zaskarżonej uchwały i wydanie uchwały zezwalającej na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej”.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Podjęcie uchwały zezwalającej na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej nie może nastąpić w razie znikomego stopnia szkodliwości społecznej czynu, ponieważ w takim wypadku sprawca nie podlega odpowiedzialności karnej (art. 1 § 1 i 2 k.k.). W realiach sprawy Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny trafnie uznał, że w świetle kryteriów określonych w art. 115 § 2 k.k., ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu prowadzi do wniosku o jego znikomości. Oceniając jako nieumyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym słusznie wskazano na minimalne przekroczenie przez sędziego obowiązku prowadzenia pojazdu w sposób rozważny i ostrożny.

Skutkiem, stanowiącym znamię typu czynu zabronionego, określonego w art. 177 § 1 k.k., jest naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia inny, niż ciężki uszczerbek na zdrowiu, w znaczeniu art. 156 § 1 k.k., trwający dłużej niż 7 dni. Wbrew stanowisku autora zażalenia fakt, że właśnie tego rodzaju obrażeń ciała doznała pokrzywdzona Kamila I., nie może sam przez się dyskwalifikować stanowiska sądu, uwzględniającego kompleksowo wszystkie komponenty określone w art. 115 § 2 k.k. Sędzia Sądu Rejonowego poniosła za swój czyn odpowiedzialność dyscyplinarną – wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 25 lutego 2008 r., sygn. akt (...) wymierzono jej karę dyscyplinarną upomnienia.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę.