Supreme Court dismisses appeal against rejection of retrial claim regarding undiscovered witness testimony.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellants' appeal against the appellate court's rejection of their retrial request. The appellants argued that new witness testimony regarding the lease extension constituted a previously undiscovered fact warranting a retrial under Article 403 § 2 of the Civil Procedure Code. The court ruled that the witness was already known to the opposing party during the final trial and that the testimony did not affect the core issue of the lease's termination, thus failing to meet the statutory criteria for a retrial.
Legislator headnote
AI generatedArt. 403 § 2 k.p.c.; Art. 394 § 1 k.p.c.; A retrial is not warranted if the new evidence concerns a witness already known to the opposing party and does not alter the outcome of the final judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 28/08 POSTANOWIENIE Dnia 8 maja 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący) SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) SSN Antoni Górski w sprawie ze skargi G. J., K. H., J. G., S. J. i W. W. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt I ACa (…) w sprawie z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych w W. przeciwko G. J., K. H., J. G., S. J. i W. W. o wydanie i z powództwa wzajemnego G. J., K. H., J. G., S. J. i W. W. przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych w W. o ustalenie i zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 maja 2008 r., zażalenia pozwanych (powodów wzajemnych) na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I ACa (…), oddala zażalenie.
Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 28 lutego 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt I ACa (…). W ocenie tego Sądu, nie było podstaw do złożenia skargi, przewidzianych w art. 403 § 2 k.p.c., w postaci późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które 2 mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W zażaleniu na postanowienie z dnia 28 lutego 2008 r. pozwani (powodowie wzajemni) podnosili zarzut naruszenia art. 403 § 2 k.p.c., art. 410 § 1 k.p.c. oraz eksponowali błąd w ocenie materiału dowodowego, polegający na uznaniu, że zeznanie świadka Z.
Z. nie odnoszą się do przedłużenia trwania umowy dzierżawy. Sformułowali wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie złożonej skargi.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W toku postępowania zakończonego o prawomocnym wyrokiem z dnia 9 lutego 2006 r. strona powodowa (Agencja Nieruchomości Rolnych) domagała się, aby wspólnicy spółki cywilnej „A.(...)” wydali jej opisaną w pozwie nieruchomość w związku z wygaśnięciem umowy dzierżawy tej nieruchomości. Pozwani wystąpili z powództwem wzajemnym o ustalenie, że pomiędzy stronami doszło do zawarcia umowy dzierżawy w sposób dorozumiany oraz o zobowiązanie strony powodowej do złożenia oświadczenia woli zawierającego zobowiązanie się do sprzedaży wydzierżawionej nieruchomości na rzecz pozwanych.
Z treści uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lutego 2006 r. wynika to, że dzierżawa nieruchomości wygasła po upływie wskazanego w umowie terminu i nie doszło do dorozumianego przedłużenia czasu trwania tej umowy. Pozwani (powodowie wzajemni) nie wykazali żadnej materialno-prawnej podstawy obowiązku Agencji do złożenia oświadczenia woli w przedmiocie sprzedaży spornej nieruchomości. Wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, zeznania świadka Z. Z. (złożone w innym postępowaniu) nie stanowią środka dowodowego, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lutego 2006 r., jeżeli weźmie się pod uwagę zasadniczy przedmiot tej sprawy, tj. kwestię dorozumianej kontynuacji umowy dzierżawy i wykazania zdarzenia prawnego, uzasadniającego przyjęcie po stronie Agencji obowiązku sprzedaży nieruchomości na rzecz byłych dzierżawców.
Ponadto zeznania wspomnianego świadka nie mogą być traktowane jako późniejsze wykrycie środka dowodowego, z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 403 § 2 k.p.c.) i to niezależnie od tego, kto złożył wniosek o przesłuchanie wspomnianego świadka i dlaczego ostatecznie do takiego przesłuchania nie doszło. Świadek ten był już bowiem znany stronie pozwanej (powodom wzajemnym) w toku postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. 3 Z przedstawionych względów należało oddalić zażalenie skarżących jako nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).