Supreme Court dismisses appeal regarding inadmissibility of a late-filed cassation complaint in enforcement proceedings.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the debtors' appeal against the District Court's rejection of their cassation complaint. The debtors argued that the District Court erred by not rejecting the complaint ex officio due to a constitutional violation and a specific Supreme Court precedent. The Court ruled that the District Court was correct to reject the complaint ex officio because cassation complaints are inadmissible against enforcement decisions, rendering the subsequent proceedings on costs unnecessary.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3986 § 2 k.p.c.; Art. 7674 § 2 k.p.c.: Cassation complaints against decisions in enforcement proceedings are inadmissible ex officio, and any subsequent proceedings regarding their admissibility or costs are unnecessary.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 136/07 POSTANOWIENIE Dnia 7 lutego 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Marian Kocon SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian w sprawie z wniosku wierzycieli: Banku (...) S.A. I Oddziału w O., Przedsiębiorstwa Państwowej Komunikacji Samochodowej w O. i J. W. przy uczestnictwie dłużników M. K. i R. K. o egzekucję z nieruchomości, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 lutego 2008 r., zażalenia dłużników na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 lipca 2007 r., sygn. akt II Cz (…), oddala zażalenie.
Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 15 lutego 2007 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił zażalenie dłużników na postanowienie Sądu Rejonowego w O. w przedmiocie przysądzenia własności egzekwowanej nieruchomości. Następnie, postanowieniem z dnia 16 lipca 2007 r., odrzucił skargę kasacyjną dłużników, ponieważ nie została ona opłacona w wyznaczonym terminie. W zażaleniu dłużnicy wnieśli o uchylenie postanowienia z dnia 16 lipca 2007 r., powołując się na naruszenie art. 78 i 176 ust. 1 Konstytucji oraz wskazując na wykładnię wyrażoną w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 marca 2007 r. (SK 3/05).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
2 Sąd Okręgowy nie odrzucił skargi kasacyjnej dłużników a limine, musiał zatem uznać – rozstrzygając incydentalne kwestie związane ze zwolnieniem od kosztów sądowych i pobieraniem opłaty – że skarga kasacyjna była dopuszczalna. Tymczasem tak nie jest, ponieważ na postanowienie sądu drugiej instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia skarga kasacyjna nie przysługuje (art. 7674 § 2 k.p.c.). Tylko dla celów informacyjnych należy przypomnieć, że wskutek „zbiegu nowelizacji” istniały wątpliwości, od kiedy wprowadzona została całkowita niekasacyjność orzeczeń wydanych w postępowaniu egzekucyjnym.
Judykatura wyjaśniła (por. m. in. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2007 r., IV CZ 62/07, niepubl.), że nastąpiło to po 5 lutego 2005 r. Sąd Okręgowy powinien był zatem odrzucić a limine skargę kasacyjną dłużników jako niedopuszczalną (art. 3986 § 2 k.p.c.), nie żądając od nich opłaty (art. 1262 § 2 k.p.c.). Dalsze czynności, dotyczące zwolnienia od kosztów sądowych i pobrania opłaty, były zbędne. Ostatecznie jednak doszło do odrzucenia skargi kasacyjnej i ta decyzja Sądu Okręgowego, aczkolwiek z innych przyczyn, była całkowicie uzasadniona (art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 7674 § 2 k.p.c.).
W świetle oczywistej niedopuszczalności skargi kasacyjnej zażalenie dłużników jest bezzasadne. Dotyczy ono problemu zwolnienia od kosztów sądowych i zaskarżalności odmowy zwolnienia. Problem ten nie miał, bo nie mógł mieć, żadnego wpływu na obligatoryjną konieczność odrzucenia skargi kasacyjnej dłużników, jako niedopuszczalnej. Należało w konsekwencji oddalić zażalenie (art. 39814 k.p.c. w związku z art. 394 § 3 k.p.c.).