Cassation appeal dismissed for failure to specify legal issue and demonstrate divergent judicial assessments.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal because the appellant failed to meet statutory requirements for raising a legal issue. The appellant merely restated the facts of the specific case without formulating a generalized legal question or showing conflicting judicial interpretations. Consequently, the court ruled that the appeal lacked the necessary legal argumentation to warrant further review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal must specify a generalized legal issue and demonstrate divergent judicial assessments; mere requests to evaluate specific factual circumstances do not constitute a valid legal issue.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV CSK 520/07 POSTANOWIENIE Dnia 6 lutego 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa G. B. przeciwko Skarbowi Państwa – (…) Oddziałowi Straży Granicznej w B. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 lutego 2008 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 21 września 2007 r., sygn. akt II Ca (…), I. odrzuca skargę kasacyjną. II. oddala wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 21 września 2007 r. powódka uzasadniła wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania występowaniem zagadnienia prawnego, które sformułowała następująco:
„polegające na ustaleniu odpowiedzialności Skarbu Państwa Komendanta POSG w B. za niezgodne z prawem działanie funkcjonariuszy Straży Granicznej poprzez wydanie zatrzymanemu w celi Izby Zatrzymań POSG w B. – K. B. materaca wyposażonego w 1,0 m i 1,51 m pasy, przy pomocy których w/w odebrał sobie życie w rozumieniu przepisów art. 417 § 1 k.c. w zw. z § 29 Regulaminu nr 1 komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 16 marca 1999 r. (...)”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 2 Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wnoszący skargę kasacyjną jest zobowiązany uzasadnić zawarty w niej wniosek o przyjęcie do rozpoznania.
Uzasadnienie wniosku wymaga sprecyzowania, na które z przesłanek wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. skarżący się powołuje oraz przedstawienia w formie wyodrębnionego wywodu argumentacji prawnej, właściwej dla danej przesłanki, przekonującej, że występuje ona w sprawie. Skarżąca w sprawie niniejszej, powołując się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, winna była zagadnienie to sprecyzować, wyjaśnić w czym wyraża się jego istotność oraz wskazać argumenty, prowadzące do rozbieżnych ocen. Skarżąca w istocie nie sformułowała żadnego uogólnionego zagadnienia prawnego, domagając się oceny kwestii o charakterze jednostkowym, które pojawiły się na tle konkretnych okoliczności danej sprawy.
Z samego sformułowania uzasadnienia wniosku wynika, że chodzi o rozstrzygnięcie sprawy w sposób postulowany przez skarżącą, w oparciu o argumenty stanowiące w rzeczywistości jedynie uzasadnienie podstawy kasacyjnej. Ze wskazanych względów Sąd Najwyższy ocenił, że w skardze kasacyjnej powódki brak jest odpowiadającego ustawowym wymaganiom uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.), co uzasadniało odrzucenie skargi (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75), o czym orzeczono stosownie do art. 3986 § 3 k.p.c. Wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie został uwzględniony, gdyż związany był jedynie z wnioskami o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania albo oddalenie skargi.