Supreme Court dismisses appeal for invalidating final ruling due to lack of mandatory lawyer representation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the applicant's appeal to declare a final court decision on land registration invalid. The applicant argued procedural and substantive errors but failed to comply with the mandatory requirement for legal counsel representation before the Supreme Court. Consequently, the court dismissed the complaint under the relevant procedural articles for non-compliance with representation rules.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 871 k.p.c.: A complaint for invalidating a final judgment is a special remedy requiring strict legal compliance, including mandatory representation by a lawyer or advocate, whose absence results in dismissal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CNP 119/07 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie ze skargi A. T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. akt I 1 Ca (…), wydanego w sprawie z wniosku Z. D. i J. D. przy uczestnictwie Gminy B. i A. T. o wpis, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 stycznia 2008 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie A. T. – uczestniczka postępowania o wpis w księdze wieczystej – złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 23 czerwca 2005 r., w którym oddalono jej apelację od wpisu w księdze wieczystej Kw (…) z dnia 21 lutego 2005 r.
Wpisu tego dokonano w dziale II tej księgi wieczystej na podstawie orzeczenia sądowego o zobowiązaniu do złożenia oświadczenia woli oraz stosownego oświadczenia wnioskodawcy w formie aktu notarialnego. W skardze przytoczone zostały przepisy prawa procesowego i materialnego, z którymi zaskarżone postanowienie – według skarżącej – są niezgodne. Starano się uprawdopodobnić fakt wyrządzenia szkody, spowodowanej zaskarżonym postanowieniem. Wykazywano, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. 2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest szczególnym środkiem zaskarżenia, który musi spełniać określone rygory prawne wymienione m. in. w art. 4245 § 1 k.p.c. Ponadto zgodnie z art. 871 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Chodzi tu o tzw. przymus adwokacko – radcowski. Z treści złożonej skargi nie wynika to, że skarżąca mogłaby samodzielnie, skutecznie wnosić skargę, opatrując ją tylko własnym podpisem (art. 871 § 2 k.p.c.). Od przewidzianej w art. 871 § 1 k.p.c. zasady przymusu adwokacko – radcowskiego nie zachodzi odstępstwo także wówczas, gdy oddalony został wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata z urzędu na podstawie art. 117 § 1 k.p.c., zawarty w skardze lub dołączony do takiej skargi [por. k. (…) akt, sygn. I Co (…)]. Naruszenie reguły wyrażonej w art. 871 k.p.c. powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.