Legislator Case Law & Legislation
I CZ 129/07 AI generated

Supreme Court dismisses appeal rejecting unpaid court fees due to prior fee waiver covering appellate proceedings.

Case Number I CZ 129/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellants' appeal against a lower court's rejection of their appeal due to unpaid fees. The appellants argued that a previous fee waiver covered the appellate stage, but the court held that the new Civil Costs Act applied to inter-instance proceedings. The court determined the prior waiver was comprehensive and the lawyer's failure to pay the fee mandated the appeal's rejection.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; art. 14 ust. 2 w zw. z art. 100 ust. 2: A prior fee waiver covering the first instance automatically extends to appellate proceedings, making the appellant liable for the basic fee upon filing the appeal without summons.

Keywords

AI generated
civil costs act basic court fee fee waiver scope appellate proceedings unpaid appeal fee

Cited Legislation

AI generated
art. 1302 § 3 k.p.c.
Sąd Okręgowy uznał, że w rozpoznawanej sprawie znajdował zastosowanie art. 1302 § 3 k.p.c. W zażaleniu wnioskodawcy zarzucili w/w postanowieniu naruszenie art.
art. 149 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
W zażaleniu wnioskodawcy zarzucili w/w postanowieniu naruszenie art. 149 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.
art. 14 ust. 2 w zw. z art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
W zażaleniu wnioskodawcy zarzucili w/w postanowieniu naruszenie art. 149 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.
art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.
Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).
art. 1302 § 3 k.p.c
Sąd Okręgowy uznał, że w rozpoznawanej sprawie znajdował zastosowanie art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 361 k.p.c
art. 3941 § 3 k.p.c
z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I CZ 129/07 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Marian Kocon (przewodniczący) SSN Maria Grzelka (sprawozdawca) SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku J. B. i M. B. przy uczestnictwie N. B. i in. , o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 listopada 2007 r., zażalenia wnioskodawców na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 listopada 2006 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie 2 Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w W. odrzucił, jako nieopłaconą, apelację wnioskodawców wniesioną w ich imieniu przez adwokata w dniu 9 maja 2006 r.

Sąd Okręgowy uznał, że w rozpoznawanej sprawie znajdował zastosowanie art. 1302 § 3 k.p.c. W zażaleniu wnioskodawcy zarzucili w/w postanowieniu naruszenie art. 149 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. nr 167, poz. 1398) oraz art. 14 ust. 3 i 100 ust. 2 wskazanej ustawy w zw. z art. 1302 § 3 k.p.c. Podnieśli, że w postępowaniu międzyinstancyjnym miały zastosowanie przepisy poprzednio obowiązującej ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych pod rządami której, jako zwolnieni od kosztów sądowych, nie mieli obowiązku uiszczenia opłaty podstawowej.

Ponadto, wskazali, że w świetle orzeczeń Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2006 r. III CZP 110/06 i z dnia 28 listopada 2006 r. III CZP 98/06 ich pełnomocnik także w świetle nowej ustawy nie miał obowiązku uiszczenia opłaty podstawowej bez wezwania w sytuacji, gdy w apelacji zawarty był wniosek o zwolnienie od kosztów i Sąd Rejonowy ten wniosek rozpoznał. Wprawdzie wniosek został oddalony ze względu na wynikającą z wcześniej udzielonego zwolnienia jego bezprzedmiotowość, ale wnioskodawcy nie mieli pewności, czy uprzednie zwolnienie od kosztów obowiązuje także w postępowaniu drugoinstancyjnym ponieważ postanowienie o zwolnieniu od kosztów nie było w pełni jasne.

Umieszczenie w apelacji wniosku o zwolnienie nie może stanowić przyczyny odrzucenia apelacji i tym samym zamknięcia drogi do dochodzenia praw w postępowaniu apelacyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wbrew stanowisku skarżących, obowiązek uiszczenia opłaty podstawowej od apelacji, wniesionej od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 13 kwietnia 2006 r. miał swoje źródło w art. 10 w zw. z art. 11 i 14 ust. 2 oraz art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Skoro bowiem postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte przed dniem 2 marca 2006 r. to dotychczasowe przepisy o kosztach sądowych, które nie przewidywały opłaty podstawowej, miały zastosowanie tylko do czasu zakończenia 3 postępowania w pierwszej instancji, natomiast do postępowania międzyinstancyjnego oraz apelacyjnego należało stosować przepisy ustawy nowej, w tym - dotyczące samej instytucji opłaty podstawowej jak i obowiązku jej uiszczenia przy wnoszeniu pisma podlegającego opłacie w wysokości stałej oraz rygoru przewidzianego w art. 1302 § 3 k.p.c. (por. uchwałę SN z dnia 21 listopada 2006 r.

III CZP 76/06 – OSNC 2007, nr 7-8, poz. 100, postanowienie SN z dnia 28 czerwca 2006 r. III CZ 36/06 - OSNC 2007, nr 1, poz. 19 i uchwałę SN z dnia 22 listopada 2006 r. III CZP 86/06 - OSNC 2007, nr 7 – 8, poz. 107). Wnioskodawcy zostali zwolnieni od kosztów sądowych na mocy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 18 kwietnia 2005 r. Wobec tego, że wnioski o zwolnienie ani orzeczenie Sądu nie zawierały jakiekolwiek ograniczenia co do przedmiotu zwolnienia (w części - kwotowo lub w części - odnośnie do rodzaju opłaty lub etapu postępowania) nie mogło być wątpliwości, że zwolnienie obejmowało także postępowanie apelacyjne.

Stosownie do art. 14 ust. 2 w zw. z art. 100 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych z dnia 28 lipca 2005 r. apelacja wnioskodawców podlegała opłacie podstawowej. Wnoszący ją adwokat miał obowiązek zadbać o jej uiszczenie bez wezwania przy wnoszeniu a skoro tego nie uczynił apelacja podlegała odrzuceniu na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c., co Sąd Okręgowy ocenił trafnie. Bez znaczenia była okoliczność, że Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 17 maja 2006 r. oddalił zamieszczony w apelacji wniosek o zwolnienie od kosztów. Wniosek ten był bezprzedmiotowy w związku z czym postępowanie wywołane jego wniesieniem jako zbędne powinno być umorzone na podstawie art. 355 § 1 w zw. z art. 361 k.p.c. Bezprzedmiotowość wniosku dostrzegł Sąd Rejonowy i na tej podstawie orzekał a jedynie oczywiście błędnie nadał swemu orzeczeniu formułę charakterystyczną dla rozstrzygnięć merytorycznych.

Z tego błędu Sądu Rejonowego nie wynika jednak, że co do opłaty podstawowej wnioskodawcy znajdowali się w sytuacji tożsamej ze stanem faktycznym jaki legł u podstaw uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2006 r. III CZP 98/06 (OSNC 2007, nr 9, poz. 132) oraz uchwały Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2006 r. III CZP 110/06 (OSNC 2007, nr 9, poz. 135). 4 W tamtych sprawach skarżący wcześniej nie byli zwolnieni przez sąd od kosztów sądowych; ich wnioski w tym przedmiocie zawarte w apelacji podlegały merytorycznemu rozpoznaniu, w związku z czym, nie można było uznać, że apelacje były pismami podlegającymi opłacie podstawowej lub innej już w chwili ich wnoszenia.

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy oddalił zażalenie (art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).