Polish court dismisses alimentary obligation claim due to lack of jurisdiction under EU Regulation 4/2009.

Sygn. akt III RC 771/12 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2013 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział III Rodzinny i Nieletnich w następującym składzie: Przewodniczący SSR Krzysztof Mikołajów Protokolant Magda Biernat po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2013 roku w Kłodzku na rozprawie sprawy z powództwa P. P. przeciwko A. P. reprezentowanej przez matkę M. P. o ustalenie, że obowiązek alimentacyjny ustał p o s t a n a w i a : odrzucić pozew. Uzasadnienie: Powód P. P. wniósł do tut. Sądu pozew w przedmiocie ustalenia ,że jego obowiązek alimentacyjny wobec małoletniej córki A.

P. urodzonej (...) w H. ustał. Wskazał , że od 19.12.2011r. odbywa w zakładzie karnym w K. orzeczoną w wysokości 6 lat i 6 miesięcy karę pozbawienia wolności. W piśmie uzupełniającym braki formalne pozwu wskazał , że małoletnia córka A. zamieszkuje wraz z matką w Holandii ( C. v. E. (...), (...) K (...)), gdzie uczęszcza do szkoły. Z odpowiedzi na pozew matki małoletniej M. P. wynika , że wspólnie pod wskazanym przez powoda adresem wraz córką A. zamieszkują od 10.01.2007r. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z tak zwanym „ elementem zagranicznym”.

Jako pierwsze wyłania się zagadnienie , czy sądy polskie mają jurysdykcję w sprawie, rozumianą jako ogólną właściwość sądów i innych organów do rozpoznania i rozstrzygania spraw cywilnych , które należą do drogi postępowania cywilnego. Poruszone zagadnienie jurysdykcji w tej sprawie ( w państwach członkowskich Unii Europejskiej) znajduje rozstrzygnięcie w przepisach Rozporządzenia Rady (WE) Nr 4/2009 z 18 grudnia 2008r. w sprawie jurysdykcji , prawa właściwego , uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych ( opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej- Dz.U.L 7 z 10.1.2009) .

Przepis art. 3 wymienionego Rozporządzenia stanowi, że Sądami , które mają jurysdykcję do rozpoznania spraw dotyczących zobowiązań alimentacyjnych w państwach członkowskich są:

a) Sąd zwykłego miejsca pobytu pozwanego; lub b) Sąd zwykłego miejsca pobytu wierzyciela („wierzyciel”- oznacza każdą osobę fizyczną, której należne są świadczenia alimentacyjne lub która występuje z roszczeniem o świadczenia alimentacyjne) . Pojęcie zwykłego pobytu dziecka, które jest wierzycielem i zarówno pozwanym w sprawie powinno podlegać wykładni autonomicznej. Miejsce zwykłego pobytu dziecka można rozumieć jako miejsce , w którym znajduje się główny punkt ( ośrodek) więzi dziecka i jego stosunków życiowych , to jest centrum jego egzystencji.

Oceniając powyższą sytuację , stwierdzić należy , że małoletnia A. ma swój zwykły pobyt na terytorium Holandii , gdzie przebywa od ponad 6 lat i tam uczęszcza do szkoły. Zatem w Holandii znajduje się centrum jej więzi i stosunków życiowych, czyli , że w Holandii ma swój zwykły pobyt. W konsekwencji tego należy przyjąć , że skoro małoletnia A. P. będąca zarówno pozwaną i wierzycielem ma zwykły pobyt w Holandii, to tym samym sądy holenderskie mają jurysdykcję w niniejszej sprawie i po myśli art. 1099zd.2 kpc odrzucić pozew.