Supreme Court dismisses appeal against final judgment for failure to meet special admissibility requirements under Civil Procedure Code.

Sygn. akt V CNP 123/07 POSTANOWIENIE Dnia 28 września 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Dariusz Zawistowski w sprawie z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego w W. przeciwko T. S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 września 2007 r., na skutek skargi pozwanej o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 9 lutego 2005 r. odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Sąd Okręgowy w Ś. wyrokiem z dnia 9 lutego 2005 r. uwzględnił powództwo o zapłatę wniesione przeciwko pozwanej T.

S. Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2005 r. Sąd ten prawomocnie odrzucił apelację powódki, po wcześniejszym odrzuceniu jej wniosku o przywrócenie terminu do złożenia apelacji. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w Ś. powódka podniosła, że niezgodność z prawem tego orzeczenia wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego oraz powołanych w skardze przepisów k.c. i k.p.c. Skarżąca przedstawiła również argumentację która w jej ocenie uzasadnia pogląd, że doznała szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego dotyczy skarga oraz wskazała okoliczności w wyniku których wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia winna odpowiadać wymogom szczególnym dla tego środka procesowego określonym w art. 4245 § 1 k.p.c. Ich zachowanie podlega badaniu przez Sąd Najwyższy przy wniesieniu skargi, a brak któregokolwiek z koniecznych elementów skargi skutkuje jej odrzuceniem (art. 4248 § 1 k.p.c.). Z brzmienia art. 424 § 1 pkt 5 k.p.c. wynika, że w sytuacji, gdy skargę wniesiono w oparciu o art. 4241 § 2 k.p.c. skarżący powinien wykazać, że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi.

Taka sytuacja miała miejsce w rozstrzyganej sprawie bowiem przedmiotem skargi był wyrok Sądu Okręgowego w Ś. wydany przez ten Sąd jako Sąd pierwszej instancji. Określony w art. 4241 § 2 k.p.c. wymóg dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, wydanego przez Sąd pierwszej instancji w wypadkach jedynie wyjątkowych, dotyczy zarówno przyczyn niezgodności z prawem tego orzeczenia (wynikających z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych praw i wolności człowieka i obywatela), jak 3 i przyczyn, dla których strona postępowania sądowego nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych.

W przypadku rozpoznawanej skargi środkiem tym była apelacja, której powódka skutecznie nie złożyła. W świetle art. 4245 § 1 pkt 5 skarga powinna zawierać zatem wykazanie, że z uwagi na wyjątkową sytuację powódka nie mogła skorzystać z możliwości zaskarżenia wyroku przez wniesienie apelacji. Temu wymogowi wniesiona skarga nie odpowiada. Zawarto w niej stwierdzenie, że powódka nie mogła zaskarżyć wyroku, gdyż złożony przez nią wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji został wadliwie odrzucony. Przytoczona w tym zakresie argumentacja w nie stanowi wskazania tego rodzaju okoliczności, których zaistnienie pozwalałoby przyjąć, że w ostatecznym wyniku powódka nie złożyła w terminie apelacji z przyczyn o charakterze wyjątkowym.

Sprowadzają się one w istocie do oceny przyczyn złożenia apelacji po terminie, które zostały rozważone przez Sąd przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu i uznane za świadczące o tym, że powódka uchybiła terminowi do wniesienia apelacji, a w związku ze spóźnionym złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji (wniesieniem go po upływie 7 dni od daty zakończenia okresu zwolnienia lekarskiego pozwanej) nie było podstaw do jego uwzględnienia. Ocena w tym zakresie nie została skutecznie podważona w skardze.

Brak jest zatem przesłanek by uznać, że wyrok nie został zaskarżony apelacją z przyczyn o charakterze wyjątkowym. Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że skarga nie odpowiadała wymogowi określonemu w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Dlatego też podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. jz