Supreme Court dismisses appeal against rejection of cassation appeal in enforcement proceedings due to procedural timeline.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the creditor's appeal against the District Court's decision rejecting the debtor's cassation appeal. The debtor argued the appeal should have been a cassation, but the Court found the District Court correctly applied the Civil Procedure Code. The decision relied on the distinction between procedural acts and appeal mechanisms, confirming that cassation appeals were inadmissible in this specific enforcement context.
Legislator headnote
AI generatedArt. 7674 k.p.c.; Art. 7 of the Act of 2 July 2004 on amending the Civil Procedure Code; Art. 3 of the Act of 22 December 2004 on amending the Civil Procedure Code; Art. 3941 § 2 and 3, Art. 39821 k.p.c.: In enforcement proceedings initiated before the relevant statutory changes, cassation appeals against second-instance rulings are inadmissible, and appeals must be filed as cassation appeals only if permitted by the specific procedural stage.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II CZ 66/07 POSTANOWIENIE Dnia 20 września 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Helena Ciepła (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Grzegorz Misiurek SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z wniosku wierzyciela F. Bank Polska Spółki Akcyjnej przeciwko dłużniczce K. S. o świadczenie pieniężne , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 września 2007 r., zażalenia dłużniczki na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 października 2006 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie 2 Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 18 października 2006 r. odrzucił wniosek dłużniczki K. S. o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji jako przedwczesny. Odrzucił też skargę kasacyjną błędnie nazwaną kasacją z braku wymagań przewidzianych w art. 3984 § 1 k.p.c. i należnej opłaty. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik dłużniczki zarzucił bezzasadne przyjęcie, że w sprawie powinna być wniesiona skarga kasacyjna, a nie kasacja. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 7674 k.p.c. w postępowaniu egzekucyjnym zażalenie na postanowienie sądu przysługuje w wypadkach wskazanych w ustawie, a na postanowienie sądu drugiej instancji wydane po rozpoznaniu zażalenia skarga kasacyjna nie przysługuje. Zaskarżone kasacją postanowienie Sądu drugiej instancji zapadło po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 172, poz. 1804), tj. po 5 lutego 2005 r. Zgodnie z art. 7 tej ustawy postępowania zabezpieczające i egzekucyjne wszczęte przed dniem jej wejścia w życie toczą się według przepisów dotychczasowych.
Zatem do postępowania, w którym wydane zostało zaskarżone postanowienie, jako postępowania wszczętego przed dniem 5 lutego 2005 r., a dotyczącego przybicia i przysądzenia własności miałby zastosowanie uchylony przez tę ustawę art. 7751 § 2 k.p.c. dopuszczający w tych sprawach wniesienie kasacji. Jednakże z dniem 6 lutego 2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), a zgodnie z jej art. 3 do wniesienia i rozpoznania kasacji, stosuje się przepisy kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu przez nią nadanym.
Nie jest zatem dopuszczalna skarga kasacyjna od postanowienia sądu drugiej instancji 3 oddalającego zażalenie na przysądzenie własności nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym. Wbrew stanowisku skarżącego prawidłowa wykładnia art. 7 dotyczy tylko czynności postępowania zabezpieczającego i egzekucyjnego, a nie środków zaskarżenia, w tym skargi kasacyjnej, do której mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania cywilnego o skardze kasacyjnej. W tej sytuacji należy stwierdzić, że Sąd Okręgowy słusznie odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną, co przesądza o bezzasadności zażalenia i skutkowało jego oddaleniem (art. 3941 § 2 i 3 w zw. z art. 39821 k.p.c.).
Tylko ubocznie Sąd Najwyższy zauważa, że postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, skoro skarga kasacyjna (błędnie nazwana kasacją) gdyby przysługiwała byłaby wniesiona w terminie. kg