Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to missing legal provision citation and unproven damages.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal to declare a final eviction judgment legally inconsistent. The appellant argued the judgment caused 10,000 PLN in damages but failed to cite specific legal provisions or provide evidence supporting the claimed loss. The court ruled that the appeal lacked essential structural elements required by civil procedure law, specifically the citation of a violated law and the substantiation of damages.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4245 § 1 pkt 3, 4 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for invalidating a final judgment must separately cite the violated legal provision and substantiate the alleged damages with evidence.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I CNP 35/07 POSTANOWIENIE Dnia 25 lipca 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Stanisław Dąbrowski w sprawie ze skargi I. B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 9 marca 2005 r., wydanego w sprawie z powództwa Miasta W. przeciwko I. B. o eksmisję, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lipca 2007 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Na skutek apelacji powoda Miasta W. oraz pozwanej I. B. od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 30 września 2004 r. w przedmiocie eksmisji pozwanej z lokalu mieszkalnego, wyrokiem z dnia 9 marca 2005 r.
Sąd Okręgowy w W. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że wyeliminował z jego treści pkt l i II, oddalił apelację pozwanej oraz zasądził od pozwanej na rzecz powoda zwrot kosztów procesu za instancję odwoławczą. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powódka powoływała się na podstawę naruszenia prawa materialnego, a to art. 14 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.), a nadto na naruszenie przepisów postępowania, a to art. 232, 233, 325, 347 i 386 § 4 k.p.c., nie podnosząc jednak, że orzeczenie jest niezgodne z którymkolwiek z tych przepisów.
Skarżąca powoływała się na okoliczność, że przez wydanie orzeczenia została jej wyrządzona szkoda w kwocie 10000 zł stanowiąca jej nakład na lokal; wskazywała także, że wzruszenie powyższego orzeczenia za pomocą innych środków prawnych nie było i jest możliwe, albowiem nie przysługuje od niego „kasacja" ani skarga o wznowienie postępowania. W petitum skargi skarżąca domaga się, oprócz stwierdzenia niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem, także uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Elementy konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wymienione w art. 4245 § 1 pkt 1-6 k.p.c., stanowią. podobnie jak w przypadku skargi kasacyjnej, „cechy kreatywne" tego środka prawnego, bez których nie można w ogóle stwierdzić, aby pismo nazwane „skargą" 3 w istocie nią było (postanowienie SN z dnia 27 października 2005 r., V CNP 23/05, LEX nr 186767). Przedmiotowa skarga nie czyni zadość wymaganiom art. 4245 § 1 pkt 3 i 4 k.p.c. Pierwsze z tych wymagań nie zostało przez skarżącego spełnione, gdyż w skardze nie zawarto wskazania przepisu prawa, z którym orzeczenie jest niezgodne.
Co prawda skarżący wyłożył i uzasadnił podstawy skargi, jednakże skoro powołany wyżej art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. wyraźnie odróżnia podstawy skargi od wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, to skarga musi zawierać każdy z tych elementów przedstawiony odrębnie (tak w szczególności postanowienia SN: z dnia 20 lipca 2005 r. IV CNP 1/2005, niepubl.; z dnia 18 stycznia 2006 r. III CNP 21/2005 niepubl.; z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC2006 nr 7-8, poz. 140). Nie został także zawarty w skardze drugi element konstrukcyjny, w postaci uprawdopodobnienia wyrządzenia skarżącemu szkody.
Zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, uprawdopodobnienie szkody oznacza złożenie przez skarżącego oświadczenia, iż szkoda wystąpiła — ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru, wraz z powołaniem się na środki dowodowe, które zdaniem skarżącego stanowią uprawdopodobnienie szkody (tak m.in. postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16). Skarżąca w sprawie niniejszej podaje wprawdzie rozmiar prawdopodobnej szkody, która została jej wyrządzona, lecz jest to wywód gołosłowny, gdyż w żaden sposób niepowiązany z dowodami świadczącymi, że szkoda w tym rozmiarze mogła istotnie powstać.
Mając na względzie powyższe, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia należało odrzucić na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. jz